तू निघताना आई...

आयुष्यातला तो एकच क्षण.. किती दीर्घ वाटत होता...
तू निघताना आई... हा कंठ दाटून आला होता..

हातातला हात तुझ्या... मला सोडवता येत न्हवता..
बाबांचाही पाय का आज उंबरठ्यावरच अडत होता...?
भावनांच्या जाळ्यात हा श्वास कुठेतरी अडकत होता..
आयुष्यभराच्या मायेचा गुंता असा क्षणात थोडीच सुटणार होता..?

हसर्या चेहऱ्याने दोघेही निरोप मला देत होता...
मग आपल्या बाळाला हाक मारताना... तुझा ओठ का ग थरथरत होता..?
पाऊसही तेव्हा दाराबाहेर धो-धो बरसात.. हे सार पाहत होता...
झोंबणारा तो अल्लड गारठा.. आत हुंदके देऊन रडत होता...

पुढे चाललीस कि पदर तुझा सारखा कुठेतरी अडकत होता....
कधीच न्हावे पण आज.. बाबांचा चष्माही सारखा का ग विसरत होता..?
मनाला कसतरी समजवत.. एकदाचा पाय घराबाहेर काढला होता..
गाडी पर्यंतचा रस्ताही आज मैलभर दूर व्हावासा वाटत होता...

गाडीतून हात उंचावताना कदाचित तुम्हीही निश्वास टाकला होता...
आपल्या बळावर प्रेम करणारा बाप.. आता मनमोकळ रडायला रिकामा झाला होता...
दृष्टीआड होणारी गाडी तुझी पाहून माझा आत्मा तळमळत होता...
तू निघाल्यावर आई.. या अश्रूंचा बांध मात्र फुटला होता..

आई...
तुझ्याशिवाय कधी कुणावर विश्वास न मायेचा हात सोबत होता...
एकट्या तुझ्या या पिलाला... आता संग कुणाचा ग आधार होता...?
अर्धवट माझ्या आयुष्याला एकाच व्यक्तीने तेव्हा पूर्ण आकार दिला होता...
त्याच्याच पंखांच्या साउलीने माझ्या भरारीला आधार दिला होता...

पोरक्या झालेल्या या तुझ्या पिलाला... तिचा नवा संसार मिळाला होता..
आणि त्याच्या रूपाने मला जणू तुमचा.. आशीर्वाद मिळाला होता....

- शिल्पा लिमकर