भाग्यकारक घटना घडेल....

"सकाळ्च्यापरी राशींमध्ये रमणाऱ्या लोकांचं भविष्य नक्कीच चक्रात अडकू शकतं यात काही वाद नाही..." :)

पेपर मध्ये रोज न चुकता येणारी एखादी गोष्ट म्हणजे राशिभविष्य... अवघ्या दोन ओळीत आपल्या अक्ख्या दिवसाचं भविष्य सांगितलं जातं... प्रत्येक राशीची किमान २-३ करोड माणसं आणि त्या सगळ्यांच भविष्य ही लोकं किती confidently छापतात याचंच आश्चर्य वाटतं... कधी कधी वाटतं रोज ह्या राशीचं भविष्य त्या राशीला आणि त्या राशीचं आणखी कुठल्यातरी राशीला.... जाम कसरत करावी लागत असेल या मंडळींना... :)
कधीतरी तीन चार दिवसाचे पेपर गोळा करून बघा... किमान चार राशींचं तरी भविष्य डिट्टो सेम टू सेम सापडेल...
असो... तर हा वादाचा मुद्दा व्हायच्या आधी मेन विषयाला हात घातलेला बरा.... :)

तर माझा तसा काही राशिभविष्यावर वगैरे फारसा विश्वास नाहीये.... कसं आहे की "फारसा" म्हटलं की बरं असतं आपलं मधोमध Neutral... म्हणजे कधी वाटलंच तर इकडे किंवा तिकडे सरकत येतं... ;)
पण तरीही वाचतो आपलं कधी कधी पेपरातलं भविष्य... सन आणि मून साईन असं काहीतरी असतं म्हणे त्यात.... हे पेपरवाले कुठल्या बेसिसवर लिहितात भविष्य माहीत नाही... मग मी आपल्या दोन राशी हाताशी ठेवल्यात... ज्या दिवशी ज्या राशीचं भविष्य चांगलं असेल ती रास आपली... ज्या दिवशी दोन्ही चांगल्या असतील त्या दिवशी डबल आनंद... पण ज्या दिवशी दोन्हीचं भविष्य वाईट असेल त्या दिवशी मी पेपर वाचलाच नाही असं समजतो... :) उगीच कशाला डोक्याला शॉट लावून घ्यायचा... ;)

परवा असंच सकाळी सकाळी पेपर घेऊन बसलो होतो... वाचायला हो... उगीच भलते गैरसमज करून घेऊ नका.... दिवस तसा रोजच्या सारखाच नॉर्मल होता... पेपर वाचता वाचता राशी भविष्यवर येऊन पोचलो... आणि त्या दिवसाचं भविष्य होतं खालीलप्रमाणे....
"भाग्यकारक घटना घडेल.... "
आजवर बऱ्याचदा या आशयाचं किंवा अगदी हेच भविष्य आलं होतं... पण म्हटलं आज खरंच काहीतरी घडेल कदाचित... भाग्यकारक...
म्हटलं आजचा दिवस याच आशेने सुरू करू.... अधून मधून असं आशावादी झालेलं बरं असतं म्हणे.... 

दिवस जसा रोजच्यासारखा सुरू झाला तसाच पुढे सरकत होता... नेहमीप्रमाणे चहापाणी आटपून डबा घेऊन ऑफिसला निघालो... वाटलं होतं ही आज काहीतरी भारी वगैरे बनवेल डब्याला... पण साधी भाजी पोळीच पदरी पडली होती आजही...  मग म्हटलं ऑफिस जाताना किंवा पोचल्यावर काहीतरी भाग्यकारक घटना घडेल.... 
आणि गाडी घेऊन नेहमीच्या रस्त्यावर भरधाव वेगाने थांबत थांबत निघालो.... मग तर काय या हल्लीच्या ट्राफिक मध्ये धावण्यापेक्षा थांबतच चालतात गाड्या... त्या मानाने ट्रॅफिक थोडं कमी होतं म्हणायला हरकत न्हवती... तेव्हा क्षणभर हीच का ती भाग्यकारक घटना असंही वाटून गेलं मनाला... :D 

आज कामही तसं हेमीसारखंच वाढून ठेवलेलं होतं... म्हटलं एखादा ऍप्रिसिएशन ईमेल किंवा प्रमोशन वगैरे होतंय की काय.... पण ते सुद्धा नाही... आणि चक्क तो ईमेल जोशाच्या मेलबॉक्स मध्ये जाऊन धडपडला होता... थोडी अजून जरा निराशा वाढत होती पण नेटाने बाजूला सारत मनाला धीर दिला... समजावलं स्वतःला या छोट्याशा घटनेचा IP ऍड्रेस चुकला असेल कदाचित... :)
दिवस मध्यावरून कधीच मागेसरकला होता आणि आता वेळ होती मिटिंग ची... आज पण बॉस नेहमीप्रमाणे लेक्चर कम शिव्या देणार हे माहीतच होतं... आणि तेच झालं... पण आज जरा कमी शिव्या मिळाल्या त्यामानाने.. चला... वाटलं घडली आणखी एक भाग्यकारक घटना... :)

दिवस संपला तरी त्या घटनेचा पत्ता न्हवता... शेवटी मीच आशा सोडून दिली... घरी आलो... मुलांचं खेळून झालं होतं आणि अभ्यास सुरू होता... हिने जेवण वाढलं, सगळे मिळून छान जेवलो... सगळं यावरून पलंगावर पाठ टेकून पडलो होतो... इतक्यात शेजारच्या टेबलवर सकाळच्या पेपर मधलं तेच भविष्याचं पण फडफडत होतं... आणि माझ्या डोक्यात तीच गोष्ट पुन्हा फडफडली... "भाग्यकारक घटना घडेल..."
स्वतःशीच आणि स्वतःवर थोडासा हसलो.. हिला विचारलं आज काही खास घडलं का ग? 
तर हिचं नेहमीचं उत्तर... "झोपा आता... बास झालं..." आणि तेवढ्यावर मी गप्प झालो.. ;)

पुन्हा एकदा ते पण दिसलं आणि थोडा सिरियसली विचार करावासा वाटला... 
खरंच काही भाग्यकारक घटना घडली का आज आपल्या आयुष्यात...? संपूर्ण दिवस पुन्हा एकदा डोळ्यांखालून काढला आणि कन्फर्म केलं आज कोणतीही भाग्यकारक घटना घडली नाही..... आणि निवांत झोपायला तयार झालो... इतक्यात माझाच आवाज मला कुठूनतरी ऐकू आला... 

"काय मिस्टर काळभोर...?? नाही ना घडलं काही भाग्यकारक आख्या दिवसात.... मग आता तुम्ही रिकामे भविष्य वगैरे सगळं खोटं असतं म्हणायला....!!!
मी जरा सांभाळूनच म्हटलं... "अगदी तसंच काही नाही.. पण खोटंच असतं ते..."
आणि चक्क माझा आवाज माझ्यावर ओरडू लागला... जरा घाबरलोच होतो पण म्हटलं ऐकूया तरी काय म्हणतोय ते... 
माझा आवाज पुढे बोलू लागला.... 

अरे वेड्या या जगात आजकाल कशाची श्वाश्वती आहे सांग... आज तू सकाळी उठलास हीच एक भाग्याची घटना नाही का? ऑफिसला जाताना तुझ्या गाडीचा ऍक्सीडेन्ट न होता तू सुखरूप पोचलास ही काय कमी भाग्याची गोष्ट आहे...? ऑफिस मधेही तुला नेहमी इतकंच काम करावं लागलं आणि तुझी नोकरी अजूनही शाबूत आहे किंबहुना त्यावर विसंबून असणारी तुझी सगळी स्वप्न अजूनही शाबूत आहेत हे काय कमी आहे?
तुझी पोरंबाळं आज व्यवस्थितपणे शाळेत जाऊन आलीत त्यांच्या तब्येती धडधाकट आहेत हे काय कमी भाग्याचं आहे का?  तुझी बायको दिवसभर राबून तुझी आणि तुझ्या घराची काळजी घेते आणि तीही आनंदी आहे हीच एक भाग्यकारक घटना नाही का म्हणता येणार??
आणि सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे आजचा दिवस आनंदात घालवून समाधानाची झोप घेतोस इथे हीच आहे कदाचित ती "भाग्यकारक" घटना... 

मेंदू क्षणभर गदागदा हलला.. काहीतरी उमगल्यासारखं वाटलं... 
आपण सगळंच हवंय म्हणून हट्ट धरून बसतो आणि आपल्याला हवं असलेलं काही घडलं नाही की नशिबाला दोष देऊन रिकामे होतो... पण नशिबाने आपल्याही नकळत जे काही चांगलं आपल्याला दिलेलं असतं ते आपण लक्षातही घेत नाही... रोज अशाच एखाद्या भाग्यकारक घटनेच्या शोधात आपण जगत असतो आणि या भाग्यकारक आयुष्याचा आनंद लुटायचाच राहून जातो... 

त्या दिवशी ठरवलं.... रोजचा दिवस भाग्याचा आहे... या सुंदर आयुष्यात एक नाव दिवस जगायला मिळणं हीच खरी भाग्यकारक घटना आहे.. आणि खरं सांगू? त्या दिवशीकधी न्हवे तो गाढ झोप लागली मला...  

दुसऱ्या दिवशी पुन्हा पेपर वाचताना त्याच राशी भविष्यावर लक्ष गेलं... तर ते पान माझ्याकडे बघून गालातल्या गालात हसत होतं... :)
आज माझ्या दुसऱ्या राशीत नेमकं तेच भविष्य सापडलं... "भाग्यकारक घटना घडेल....!!!!"
मग हसून म्हटलं ती घटना तर कधीच घडून गेली आहे.... जेव्हा मी या नव्या दिवसाची सुरुवात केली... आणि मुद्दामच तो पेपर सोबत घेऊन ऑफिसला निघालो... 

कुणीतरी म्हटलंच आहे... 
भविष्यात नक्की रमावं माणसानं पण राशिभविष्याच्या चक्रात न अडकता येणाऱ्या प्रत्येक दिवसाचे स्वागत करत आनंदाने  जगावे.... 
कदाचित एखादी भाग्यकारक घटना नक्कीच घडेल.... :)

- टिंग्याची आई 

तू आल्यानंतर....

तू आल्यानंतर... एक माणूस भलतंच चेंज झालंय.... 
खास तुझ्यासाठी त्याने आपलं सगळं जगच बदलून टाकलंय.... 

साधा पार्किंग स्टीकर लावताना तो दहा वेळा विचार करायचा... 
गाडीची काच-बीच खराब होईल अशी भलतीच कारणं द्यायचा.... 
पण आता... Baby On Board चं भलं मोठठं स्टीकर त्याने स्वतः लावून घेतलंय... 
आणि हो... हल्ली कार चालवतानाही स्पीड त्याचं आपसूक कमी झालंय.... 

लाडक्या बाईक वर एखादा ओरखडा पडला तर हा कित्ती कित्ती रागवायचा... 
ह्याच्या गाडीला म्हणे कुणीही हात सुद्धा नाही लावायचा... 
आता टाकीवर तुझ्या पैंजणाचे ओरखडे पाहून गालातल्या गालात हसतो... 
आणि न चुकता तुला घेऊन रोज एक तरी चक्कर मारतो... :)

शाहरुखचा हा डायहार्ड फॅन... 
तू शाहरुखच्या बडे ला आलास म्हणून भलताच खुश झालाय... 
आणि त्याला सोडून आता तो तुझाच फुल्ल फॅन झालाय... 
"फॅन" सोडून चक्क "अँग्री बर्ड्स" आवडीने बघायला लागलाय... 
त्याच्या चिमुकल्या लेकाचा तोचखरा हिरो बनलाय... 

पहिल्यापेक्षा आईची आता जरा जास्त काळजी घेतो... 
जगातला सगळ्यात मोठा आनंद तिनेच दिलाय असं म्हणतो... 
आईविना कधीही न राहणारा बाबा आता एकटा राहायला शिकलाय.... 
(आई तुला घेऊन माहेरी होती ना एवढे दिवस... :)
तिच्या कुशीत निजलेल्या तान्हुल्याने त्याच्या संपूर्ण जगाचा ताबा घेतलाय... 

आधीचाच सेन्सिटिव्ह बाबा थोडा अजून हळवा झालाय.... 
नाकावरचा राग त्याच्या... तू येताच भूर पळून गेलाय... 
सगळ्याच जबाबदाऱ्या आता तो स्वतःच समजून घ्यायला लागलाय... 
तू आल्यानंतर बाळा.... आपला बाबा खूप खूप शहाणा झालाय... :)

- टिंग्याची आई 

Last Day...

28th March 2014...
The day I wont forget and will remember for my lifetime... :)

Friday... usually very happy happy day for us... but this wasn't happy day for me and my dear ones.... because it was my last day in Infosys ... 

After a long journey of more than 6.5 years in infy... I had decided to leave.... So many reasons... Not to disclose... ;) It was a real hard decision though.... :) 

Leaving the organization was easy but leaving those loving, caring and understanding people behind and continuing my journey without them was a real pain.... In the new organization I may find such big big buildings, roads, atmosphere everything.... but not these people.. whom I will miss so
much... and missing at this moment too... :(

It was my decision to leave... but really speaking... My heart was not ready to accept till the time I returned my ID card which I was carrying for the last 6.5 years.... I gave away my identity.... YES... It really felt that way... for these many years I didn't even forget it at home and used temporary id card... never.... but this time I returned it permanently and took the temporary card for the first and the last time.... :(

You may feel it very emotional... but can't help... It was so dear to me...

Infy being my very first company I worked in...
It gave me my First PAGAAR.... :)
It gave me so many dearest friends....
It gave me a great carrier path..
It gave me my great name... Shilphosys... my friends at college used to call me when I got placed into infosys in 2006... :)
It gave me so many memories to cherish..
there were ups and downs... but I managed to go ahead...
It gave me a lot that words can not express..... :)

On the last friday.... everything was just normal... people in jolly mood... mumbai janta carrying bagpacks..... :) Just like everyday.... I entered from Infy gate but for the last time.... parked my gadi on the decided place... Used to park on the same place daily.... :) but today I was parking for the last time.... in this big big MLPL building....

While coming towards my building (The SDB6) on that kilometer long footpath.... I wanted it to be more longer today... I wanted to capture everything in my eyes today... all my last 6.5 years starting from Mysore training till today in Pune DC.. I wanted to live in this single last day....

with heavy heart I came to my cubicle.... my favorite place for working... writing poems... updating my blog etc. etc.. as usual didn't find my team mates in cube...
"Nivant ayenge yaar... kya hi hai..." :) this was Arun...
It was good for me that they were not there in cube... or else I had to smile and say good morning as I did every day... "aaj nahi ho pata yaar......"

And the Last Day in Infosys started.......
For the first time I was on infy n/w for full day... Otherwise Client network Jindabaad.... :)
woh e-separation ki ghai-gadbad... clearances ke chakkar.... mails fwd karo... so many things...
At around 10.30 cube was almost full... people were coming to meet Shilpa...
"Are shilpa.. mat jao yaar.... Please...."
And I was like.... "Jane do yaar.... ab na ho payega... chaa marii..... " :)

Aur fir wo arun ki 10.30 wali chai.... chaa maarii.... discuss kiya bhi to kya last day pe.... 

"yaar taai... ye issue aa raha hai... jara batao yaar please...."
Taai bhi kaha manti hai? last day pe bhi ekaad issue resolve kar ke hi manegi.... and I really did... :) Rimpi was always there to remind me.... "Its you last day shilpa... ab to kaam karna chod do..."  It
was best one Rimpi... :)

On that last day I was trying hard to smile...and people said.. "last day ki khushi to dekho... " it was difficult explain.... :)
Arun, Saurabh, Rimpi, Priyanka... everyone was behaving normal... but every one of us could sense that silence who was very rare visitor of our cube.....

Husshh..... fir kya.... thodi der bad ghanti baji lunch time ki.... madhura, Paro, Deepti... my dear mahila mandal.... 

This was the last lunch call.... as usual we met for lunch in FC2.. Madhura was not ready to laugh or even smile... and I was trying my best to make everyone laugh... Paro madam nivant... understood every joke i cracked that day... and deepti trying to get them as fast as she could... :)
even with high cholesterol levels Madhura ate Chinese food and Ice-creme with us.... just for me... Thanks and take care madhure.... :P

and then that awesome photo session.... :) plus the best ever chocolate brownie with hot chocolate sos... was like sone pe suhaga... :)

Today everyone was ready to stay late after lunch...and even in eve... just for me... It was the longest lunch time we had with our mahila mandal... No one was crying actually but the pain of not having a fun filled lunch next time was there...
"koi nhi yaar... chalta hai.... ek bar chaa maari bol do to sab thik ho jayega.. hai na paro?"

I was trying to meet everyone I knew... people were calling and asking me... 

"Shilpa... aapke cake cutting me pakka ayenge.. kab hai?"
"are yaar... mujhse hi puch rahe ho...? " :)

Time was running like anything... felt like... in last 6-7 years... these 9.5 hours were the fastest ones... :(   we discussed issues... read some interesting facts on FB, faking news.com.... tracked MH370 in news.. Jaggu, Claudia and Paul ko reply bhi kar diya... sab kuch as usual....
But... aaj ke baad ye usual nahi rehne wala tha... :(

Leaving Infy was one of the hard decisions... I have very dear friends still in there... we were not meeting everyday or even every month or so... but still.... pata tha.. My friend is still there.... you all
are still part of my life dear....

Everything was fine... and slowly... it was 6 in the clock... 

" chalo shilpa niklne ka time ho gaya..." 

It was difficult to find shilpa in office after 6 in the evening... but today.... she is still in.... 6.30 ho gaya fir bhi....??
no one asked today... not even vishwa... " Shilpa... ghar jao... aaj late nahi hua...?"

I had my relieving letter in hand... It was time to say good bye to my dear friends, colleagues and to Infosys Ltd....
everyone gave me greetings and all.. I was just smiling and reading them.... A lot was written on them in just few lines... each message was full of love, gratitude, friendship everything.... " I gained and learned a lot from you guyes....."

And finally loggin off from the system... for not to log in again as Shilpa_Limkar with the standard pattern of password... :) I was about to log off and arun said... nahi yaar.. rehne do please... win+L....
Thanks arun.... :)

I was ready to leave... took my bag and everything... did not take the ganapti and lakshmi ka photo.... kept it as it is... as my team wanted it to be there....

The final moment...
everyone was smiling and saying bye bye... but no one was actually....
And I broke through... Yes.. I was crying... I really did not want to leave these lovely people...
This was the end of the Last day in infosys.... :(

There is a lot to say.... but yaar.... mail ho ya post.. isko aur kitna lamba khichungi... :)
Thanks a lot all of you.... for making my journey so wonderful at Infy.... 

It was really great working and being with you...

-Tingyachi aai.
It is easier to attach to people.... but real hard to detach...
Love you and miss you all...:)