Monday, December 31, 2012

आईचं ऑफिस...

२८ डिसेंबर २०१२.... The best day in office.. :)
माझा टिंग्या आला होता ऑफिस मध्ये..... खूप मज्जा आली होती....
ऑफिस मध्येच cubicle मधून हिंडत फिरत दंगा चालला होता... आईचा PC दोन तीनदा restart मारला... :)


सगळ्या मामा मावशींनी दिलेला खाऊ खाल्ला... आणि झोप आली तेव्हा कांचन माउने छान झोपवला.... :)
We all enjoyed the day with dearest Tingya.. :)





आज न मी आईच्या ऑफिसमध्ये  गेलो होतो....
ऑफीस म्हणजे नक्की काय... आज सगळ स्वत्ता बघत होतो ... :)
ऑफीस कसलं..? छोटस एक सुंदर असं गावच इथे आहे...
मोठ्ठ्या मोठ्ठ्या बिल्डींग.. आणि मस्त swimming pool सुद्धा आहे....

आई सारखाच ID इथे... सगळेजण गळ्यात घालतात...
एवढा मोठ्ठा रिकामा रोड.. तरी फुटपाथ वरूनच चालतात.. (discipline ;)..)
इथे ना जादूची एक खोली आहे.. तिला लिफ्ट असं म्हणतात...
त्यात बसून सगळे.. एका मिनिटात हव तिथं जातात....

इथे सगळ्यांकडे एक एक T.V. (PC) आणी फोन आहे....
इतकं काम करतात कि कोणाला माहीतच नसतं.. आपल्या पलीकडे कोण आहे...
मी जरा T.V. जवळ गेलो.. कि आई मला कित्ती कित्ती ओरडते ...
आणि इथे म्हणे दिवसभर.. या टीव्हीतच डोक घालून बसते....

आईच्या ऑफिसमध्ये खूप मावशी आणि मामा होते...
आपापली काम सोडून.. सगळे मलाच भेटायला आले होते....
पहिलीच भेट आमची.. पण मी त्या सगळ्यांना अगदी जशाचा तसा माहिती होतो...
आईच्या कविता आणि गप्पांमधून.. म्हणे मी रोजच त्यांना भेटत असतो...

आईने आपला कोपरा (cube) खूपच छान सजवलाय....
देवबाप्पाचा एक आणि बाकी सगळीकडे माझाच फोटो लावलाय.... :)
सगळी काम सोडून कधी कधी... म्हणे नुसतेच माझे फोटो बघत बसते...
आणि खूप आठवण आली कि.... इथेच माझ्यावर कविता लिहित बसते ....

कळतच नाही मला... आई एवढ्या दूर कशासाठी येते.... :(
माझी आठवण आली की.. उगीच ऑफिसमध्येच रडत बसते....
कित्ती छान असलं... तरी ऑफीस शेवटी ऑफीस आहे...
आज सोबत आणलस.. पण टिंग्या रोज थोडीच तुझ्यासोबत येणार आहे.....???

- टिंग्याची आई

Tuesday, December 25, 2012

काही क्षणांची भेट ...

मी टिंग्याच्या आत्याकडे गेले होते चार दिवस राहायला... नेमकं त्याच गावात माझ्या दीदीच्या दूरच्या पाहुण्यांचं लग्न होत... नेमक्या त्याच दिवशी मलाही पुण्याला निघायचं होत.... गाडी होती १२ वाजताची... दीदी माझ्यासाठी आली होती त्या लग्नाला..... अगदीच धावती भेट झाली आमची.... खूप दिवसांनी भेटलो होतो दोघी... छोटीशीच भेट पण खरच खूप बर वाटलं....



एका आईच्या दोन लेकी.... आज एकमेकीला भेटल्या...
गंगा जमुना हातात हात घालून आल्या.. अन दोघींच्याही डोळ्यात दाटल्या...
एक आली होती कोणाच्यातरी लग्नाला.. तर दुसरी नंदेकडे राहायला....
आज काहीही कारण चालल असत.. दोघींनाही भेटायला....

एकमेकींच्या पिल्लांना दोघींनीही.. डोळेभरून बघितलं...
खूप दिवसांनी भेटलेल्या मावशीला... पिल्लांनी पण लग्गेच ओळखलं...
आपल्या भाच्याला ताई.. "मावशी" म्हणायला लावत होती...
धाकटी नुसतीच ताईकडे..... कौतुकाने पहात होती....

खूप जुनं ताईच घड्याळ.. धाकटी अजूनही वापरत होती....
आज धाकटीनेच घेतलेली साडी.. ताई मुद्दाम नेसून आली होती....
पिल्लांना एकत्र खेळताना पाहून.. दोघी मावशा सुखावल्या...
आपण कधी भेटायचं..?? म्हणत दोघी कडकडून भेटल्या....

शब्द न्हवते.. नुसतं डोळ्यातलं पाणीच बोलत होतं...
सासुरवाशनिला बहिणीच्या मिठीत.. जणू माहेरच सापडलं होतं...
बोलायचं खूप काही होत.. पण दोघी नुसत्याच बघत होत्या...
घळघळ अश्रू वाहत होते.. आणि खळखळून हसतही होत्या....

काहून रडती या लेकुरवाळ्या.. प्रश्न पडे लोकांना...
कोणाला काही वाटो.. आज फक्त पोटभरून भेटायचं होत त्या दोघींना....
तिकडे आईच्याही पापण्या.. उगीचच ओल्याचिंब झाल्या होत्या...
घरट्यात नसल्या.. तरी तिच्या चिमण्या आज एकत्र आल्या होत्या....

इन मीन दहा मिनिटांची भेट.. तासभर गप्पा त्या कुठल्या....??
आता परत भेट कधी ..? म्हणत पुन्हा एकदा दोघी कडकडून भेटल्या... :(
आता नेहमीसारखेच पुढेही... facebook वर नुसतेच फोटो पाठवायचे...
फोनवरच्या गप्पांमध्ये.. या गोड भेटीतले क्षण पुन्हा पुन्हा आठवायचे...

अवघ्या काही क्षणांचीच भेट... पण खूप काही देऊन गेली...
आठवणींची छोटीशी शिदोरी.. दोघी बहिणींनी आपल्या सोबत नेली...

- टिंग्याची आई (छकुल्याची मावशी)

Wednesday, December 19, 2012

कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला एक टेबल...

कुणीतरी जाणून बुजून लक्ष द्यावं.. असा मी मुळीच नाही...
आणी सहसा तसं लक्ष कोणी देतही नाही...
सगळ्यांसाठी सारखाच...
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

सकाळी सकाळी ऑफिसच्या गडबडीत एखादा रोजचाच माणूस येतो....
तीच ती चहाची ऑर्डर पुन्हा एकदा मागवतो ....
चहाच्या घोटाबरोबर ४-५ बातम्या वाचतो....
तर कधी दिवसभराच्या कामाची यादी वाचून दाखवतो...
घरातली टेन्शन देखील कधी कधी नकळत बडबडतो...
सरकारला शिव्या घालत.. महागाईचे चटके सोसायला पुन्हा बाहेर पडतो...
त्याची कित्येक मूक आक्रंदन ऐकणारा....
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

भर दुपारी कॉलेजचा एक ग्रुप धाडकन आत शिरतो..
आणि क्षणार्धात माझा ताबा घेऊन टाकतो...
कधी ट्रीप.. कधी नाटक... रोज नवा प्लान ठरतो....
एक करतो कविता... तर दुसरा शिव्यांनी दाद देतो....
एखाद्याचं तुटलेलं दिल.. कोणीतरी जोडायला मदत करतो...
कधी शिवबाचा मावळा जणू ... लढायलाही एका पायावर तयार असतो.....
दंगा-मस्ती सोबत त्यांच्या करियरच प्लानींग देखील करणारा....
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

संध्याकाळी एखादा प्रियकर आपल्या प्रियेला घेऊन येतो...
तिचा हात हातात घेऊन... चार चौघांना जळवतो...
मुद्दामच दोघांत मिळून एकच चहा मागवतो....
तिच्या डोळ्यांत डोळे घालून भविष्याची स्वप्न रंगवतो...
तिच्यासाठी तो सर्वस्व आणि तिलाच तो आपलं जग मानतो....
त्याच्या मिठीतच तिला तिचा संसार गवसतो....
त्या दोघांसोबत त्यांच्या गोड आयुष्याचं स्वप्न रंगवणारा...
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

संध्याकाळच्या वेळी एखादा नातू आपल्या आजोबांसोबत येतो...
त्यांची काठी हातात घेऊन स्वतःच त्यांना आधार देतो...
शाळेतल्या सगळ्या गमती जमती नातू आजोबाला सांगतो....
नातवाच्या रुपाने आजोबा... पुन्हा एकदा बालपण जगतो....
थकलेल्या आजोबांच्या पावलांना.. नातू गती देतो....
जणू विशाल वटवृक्ष छोटयाशा रोपट्याच्या सावलीत विसावतो....
जुनं आणि नवं त्यांच्या नात्यात एकत्र अनुभवणारा...
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

असाच माझा दिवस या सगळ्यांच्या सहवासात जातो....
आंबट-गोड भावनांमध्ये नकळत  मीही गुंफला जातो.....
रात्र झाली तरीही मी नेहमीच कोणाचीतरी वात पाहतो....
भरकटलेला कोणीतरी वाट शोधत शोधत नक्कीच येतो....
रात्री उशिरा एखादा हॉटेलातला लहानगा माझच अंथरून करतो....
त्याला आणि त्याच्या अनंत स्वप्नांना मी रोजच सांभाळतो...
रात्रीच्या एकाकी काळोखात.. पुन्हा  नव्या  उद्याची वाट पाहणारा...
कोपऱ्यावरच्या हॉटेल मधला मी आहे एक टेबल...

- शिल्पा 
टॉपिक सिलेक्शन : My cubicle friends :)

Monday, December 17, 2012

गप्पा...

नेहमी प्रमाणे लंच टेबल वर... आमच्या गप्पा रंगल्या होत्या...
एक एक करत हळू हळू सगळ्याच विषयांना हात घालत होत्या...
एकमेकांच्या टिंगल टवाळ्या... कधी रुसवे-फुगवे...
बरेच काही चालू होते... थोडे जुने.. थोडे नवे.....

मधूनच मी पटकन बोलून गेले...
नको होता.. नेमका तोच विषय काढून चुकले...
आपलंच कोणीतरी जेव्हा काळजावर घाव घालत....
डोळ्यातला पाणीही जेव्हा आपल्यावर रुसत....
कळत नकळत सगळच पुन्हा एकदा सांगितल...
गहिवरलेल मन थोडस मोकळ केल....

क्षणभर सगळेच शांत झाले...  अन कुठेतरी हरवले...
आठवणींचे पटल जणू भराभर उलटून गेले...
बोचऱ्या क्षणांनी अंगावर शहारा आणला....
खूप खूप आतून आलेला  हुंदका.... काठावर साचला....
चुकून वेदनेची तार कुठेतरी छेडली गेली होती...
प्रत्येक वाक्याबरोबर एकेक खपली निघत होती...

फक्त क्षणभरच...
मग पुन्हा एकदा सगळेजण NORMAL झाले..
हसत हसत मला solution द्यायला बोलते झाले..

डोळे कोणाचेच पाणावले न्हवते.. पण मन नक्कीच गहिवरलेल होत...
जे विसरायचं ठरवलं होत तेच पुन्हा आठवत होत....

आज कळल... या professional जगात..
हसणारा प्रत्येक चेहरा मनातल्या एका कोपर्यात अश्रू ढाळत असतो ...
आमच्यातला प्रत्याकजण कुठेना कुठेतरी दुखावलेला असतो....

- शिल्पा
(Wriiten on 19-June-2012)

Saturday, December 15, 2012

तुझी आठवण आली होती म्हणूनच..

कारण नसताना काल अशीच घराबाहेर पडले...
तासभर शंभुच्य देवळात जाउन बसले...

डोळेभरून महादेवाचं दर्शन घेतलं....
आणि त्याच्या पुढ्यातच पद्मासन घातलं...

गाभार्यातला तो गारठा आणि मंद शांतता..
मी म्हटलेला ओम च फक्त तिला भेदत होता..

तेवणार्या नंदादिपासोबत.. तासभर तिथेच बसून राहिले...
हवे नको ते सगळे प्रश्न देवाला विचारले...

माहिती होत.. उत्तरं तर मिळणारच न्हवती...
पण मला सगळ सांगायला एक जागा हवी होती...

याहून चांगली जागा मिळणच शक्य न्हवत...
तू गेल्यापासून.... माझ ऐकून घेणारं दुसर कोणीच न्हवत...

तुझी आठवण आली होती म्हणूनच.. देवाचं  दार होत गाठलं....
त्याच्या कुशीत डोकं  ठेऊन.. थोडंस रडून... मन हलक करून घेतलं....

पुन्हा कधी फिरून आलीच तुझी आठवण.. तर परत त्याच्याच दारी जाईन...
रिकामी माझी ओंजळ.. तोच पुन्हा सुखाच्या थेंबांनी भरून देईल....

- शिल्पा

तुझी आठवण आली की असच काहीसं होत...

डबडबलेले डोळे... गहिवरलेला श्वास..
दाटून आलेला कंठ.. अन तू जवळ असल्याचा भास.....
तुझी आठवण आली की असच काहीसं होत...

व्याकूळ झालेलं मन.. कासावीस झालेला जीव....
तुझ्यासाठी धडधडणार ऊर... अन फक्त तुझीच उणीव...
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

अवचित थबकलेली पावलं.. थरथरणारे दोन हात...
एक अनामिक कालवाकालव... अन हवी हवीशी वाटणारी तुझी साथ...
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

ओठांतच विरलेली हाक.. सर्वांगातल हरवलेलं बळ...
स्वतःलाच मारलेली घट्ट मिठी... अन तुला भेटण्यासाठी अखंड तळमळ....
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

अशाच वादळासारख्या धावून येतात आठवणी..
त्यात गुरफटलेली मी...
रोज अशीच जाते सांजवेळ...
मागे उरते एकटीच तुझी वाट  पाहणारी मी....

-- शिल्पा

नुसतंच सुचलं म्हणून लिहून टाकलं... :)

Friday, December 14, 2012

अर्थहीन.....


अशीच कधीतरी सांजवेळी...  बेधुंद रातराणी फुलते...
मनाच्या भेगाळलेल्या जमिनीत... तुझ्या आठवणींची सर बरसवून जाते....

---------------------

गळून गेलेली पान... कोणाच्या कशी लक्षात राहणार..
त्यांनी जागा सोडल्याशिवाय.. नवीन पालवी तरी कशी काय उमलणार..
माणसांचाही थोडफार असंच असतं..

---------------------

तुमची काहीही चूक नसताना.. जी माणस तुम्हाला शिक्षा करतात....
ती खूप जवळची असतात..
कारण...
त्यांना ठाऊक असतं... तुम्ही नक्की समजून घ्याल....

---------------------

हल्ली SMS ची सवय मोडलीये..
आणि तासनतास फोनवर गप्पा मारायचीही...
अग..
तू सोडून गेलीस त्याच दिवशी.. मोबाईल लाही राम राम केलाय.. :)

----------------------

प्रत्येक वेळी समजून घेणाऱ्या माणसालाही...
कधीतरी वाटतच असेल....
कोणीतरी मलाही समजून घ्यावं.. नाही का..??

---------------------

शिल्पा लिमकर

 

Tuesday, December 11, 2012

बोला ना ओ माझ्याशी...

टिंग्याच्या काकांनी आम्हा सगळ्यांना घरी बोलावलं होत... पण आम्हाला जाता आल नाही तेव्हा आमचे काका आमच्यावर रुसले होते.... बघा कशी पुतण्या काकाची मनधरणी करतोय....
हसतील का खरंच आमचे काका टिंग्याने हसवल्यावर.... ???


बघा ना ओ आई बाबा..
आज काका माझ्यावर रुसलेत..
रागाने नाक झालंय लाल....
आंनी गाल कसे टूमकन फूगलेत.....

आपण काल घरी गेलो नाही....
म्हणून काकांना राग आलाय...
मघाशी आईने केलेला फोन पण..
त्यांनी direct CUT केलाय....

अहो काका... bag सुद्धा भरली होती
मला खरच यायचं होतं....
पण काय करणार.. ऐन वेळी.....
बाबांना खूप मोठ्ठ काम आलं होतं....

आई गुंग तिच्या कामात..
तर बाबा Busy ऑफिसमध्ये...
सायकल वरून एकटा कसा येऊ..
सांगा एवढ्या ट्राफिकमध्ये...

अस्सच करतात सारखं दोघे...
माझ बिलकुल ऐकत नाहीत..
एकटा जातो म्हटलं काकीकडे..
तर मला पाठवत सुद्धा नाहीत...

चिनू दादा तिकडे माझी..
खूप वाट  बघत असेल...
कधी भेटेल शौर्य (टिंग्या) आपला..??
काकी रोजच म्हणत असेल.....

सांगितलंय मी आज्जीला..
आपण मामाला बरोबर घेऊया...
आई बाबांना इथेच सोडून..
तिघेच काकांकडे जाऊया....

काका.. खरंच येणार आहे मी तिकडे..
मग आपण खूप खूप मज्जा करू....
चिमुकल्या तुमच्या या पिल्लावर..
असा राग नका न धरू....

बोला ना ओ माझ्याशी...
काका अस नका ना करू.... :(
तुम्हाला हसवायला मी सांगा..
आणखी काय काय करू....??

आजी म्हणाली होती.. तूच सांग..
म्हणजे काकाचा राग लग्गेच जाईल...
खर सांगतो.. तुम्ही नाही हसलात...
तर आता मलाच रडू येईल..... :(

टिंग्याचे बोल ऐकून काका हसलेत कदाचित.... बघा पुढे कसा म्हणतो हिरो.... :)

कित्ती स्वीट काका माझे...
कसे लग्गेच गोड गोड हसले....
रडलो बिडलो काही नाही....
मी उगाचं रडायचे नाटक केले... ;)

- टिंग्या (-ची आई)

Saturday, December 8, 2012

पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

टिंग्याचे काका आजोबा रिटायर झाले हल्लीच.. त्यांच्या छोट्याशा फेअरवेल पार्टी  मध्ये आम्हा सर्वांच्या भावना अशाच काहीशा होत्या.... :)
आयुष्यात जेव्हा जेव्हा पडलो अडखळलो...
जगाच्या रीतीने चालताना अनेकदा धडपडलो....
प्रत्येक वेळी तुम्ही आधाराचा हात आम्हास दिला...
संकटांचा डोंगरही कधी कधी त्या हातांनी सहज पेलला..
त्याच हातांमध्ये आता नातवांचे चिमुकले हात धरा..
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

लेकाची कॉलेजची फी.. तर कधी पुस्तकं लेकीची ..

कधी रात्री अपरात्री करावी लागलेली धावपळ औशाधासाठीची...
आमच्या गरजा भागवल्या.. कष्ट सहन करून स्वता...
आम्हा मुलांनाही होऊ दया थोडंस मोठ आता....
कुठे चुकलोच अजूनही.... तर कान मात्र नक्की धरा....
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

आमच्या परीक्षांमुळे कितीतरी बेत कॅन्सल झाले...

ट्रिपचे बरेचसे plan नुसतेच ठरत राहिले...
जुने पुराने बेत आता पुन्हा आखायला बसू...
आम्हा मुलांना पहायचय तुमच्या चेहऱ्यावरच छान हसू...
आजीला घेऊन आता.. एक मस्त world टूर करा....
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

आमच्या आवडी निवडींमध्ये तुमचे छंद कुठेतरी हरवले ..

आनंदातच आमच्या... तुम्ही आपले समाधान शोधले...
आयुष्यातल्या प्रत्येक स्पर्धेत तुम्ही आम्हाला cheer केले आहे...
अजून जिंकलो नसलो तरी हरलेलो नाही याचंच मोठ समाधान आहे..
चला .. आता तुम्ही पण स्वतःमध्ये एक नवीन चार्म भरा..
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

भर उन्हात चालताना तुम्ही आम्हाला सांभाळल...

कधी स्वतःच चप्पल सुद्धा आमच्या पायात घातलं...
तुमच बोट धरून चालणारं पिल्लू आता उंच झेप घेतंय...
त्याच्या भरारी पुढे हे आकाश सुद्धा झुकतंय...
पण तुमच्या प्रेमाची साऊली सतत त्याच्यावर धरा...
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

आमच्या आजारपणात जागून काढल्या कित्येक रात्री...

आम्हाला नवीन आणि स्वतः मात्र वापरली तीच जुनी छत्री...
आमच्या काळजीत घालवले कित्येक उन्हाळे अन पावसाळे...
तुमच्यामुळेच मोठी होऊ शकलो आम्ही तुमची बाळे...
आमची काळजी सोडून.. आता थोडी स्वतःचीही काळजी करा..
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

छोटया छोटया गोष्टीत शोधू पुन्हा छोटी छोटी सुखं...

कितीही मोठी असली तरी विसरून जाऊ सगळी दुखं...
पिलांच्या बरोबर सोनेरी करूया आता एक एक क्षण..
रेशीम धाग्यांनी आणखी घट्ट करू ही नात्यांची वीण...
सगळे मिळून जगूया.. आयुष्यातला हा आनंद खरा...
पुरे झाल काम... आता थोडा आराम करा....

-- शिल्पा काकी


Wednesday, December 5, 2012

दूरदेशी गेलाय आपला बाबा....

बाबा दूरदेशी गेलाय आणि आई इकडे बाळाला सांभाळतेय.... कधी कधी तिलाही भावना अनावर होतात.... त्याचच थोडस चित्रण करायचा हा प्रयत्न....

दूरदेशी  गेलाय आपला बाबा ..
आई एकटीच सांभाळतेय इकडे तुला...
बाबाविना दिवस काढायचे सामर्थ्य मिळत..
बाळा  तुझ्याकडेच पाहून मला....

बाबा हवाय आत्ताच मला...
म्हणून किती रे करशी हट्ट...
रडता रडता बाबाच्या फोटोला....
मिठी मारशी कित्ती कित्ती घट्ट...

आईने कुशीत घेतल्यावर...
रडायचा तू थांबशील रे बाळा...
पण मी कोणाला दाखवू सांग...
या अंतरातल्या विरह कळा..

रोज तुला भातु भरवताना..
बाब्च्याच गोष्टी सांगते स्वीट स्वीट...
पण बाबा भूर गेल्यापासून...
आई जेवली नाहीये रे नीट ...

तुझ्याच टपोऱ्या डोळ्यात...
ह्यांना (बाबाला) पाहिलंय रे मी कितीदा..
तुझ्या चिमुकल्या हातात....
स्पर्श त्यांचा (बाबाचा) जाणवतो बऱ्याचदा...

सांगशील का रे बाप्पाला तुझ्या....
माझी एकच गोष्ट ऐकायला....
आत्ता लग्गेच आपल्याला...
बाबाच्या गावी धडायला.....


इवलासा आहेस रे सोन्या...
म्हणूनच मी सांगत नाही तुला...
तुझ्या सारखीच खूप खूप खूप....
बाबाची आठवण येतेय रे मला..... :(

हे ऐकून.. आईला समजावताना पिल्लू कस म्हणत.....

शहाणी माझी आई ती....
असं वेड्यासारखं नाही ग करायचं...
पाठवेल ना बाबा  आपलं तिकीट...
आपण लवकरच त्याच्या गावी जायचं.... :)

- शिल्पा

Tuesday, December 4, 2012

काय झालंय ग आई...?

काय झालंय ग आई...?
आज तू हसत का नाहीस.?
ताप आलाय न तुला...
म्हणूनच का माझ्याशी बोलत नाहीस...?

मला थोडूस बर नसलं..
कि तू लग्गेच सुट्टी घेतेस...
आणि तुला एवढा ताप आलाय...
मग उगीच कशाला ऑफिसला जातेस.. ??

डॉक्टर काका इंजेशन देतील...
 रडायचं नाही हा आज्जीबात...
खूपच जर दुखलं तुला...
तर तू हळूच धार माझा हात....

डॉक्टर काकांनी दिलेलं औषध..
सगळ संपवायचं बर....
थोडूसच कडू लागेल ग...
मी सांगतोय अगदी खर.....

बर नाही म्हणून जेवत नाहीस...
माहिती आहे ग मला..
पण खाशील का ग थोडासा वरणभात..?
आज मीच भरवणार आहे तुला ...

आई.. मला ताप आल्यावर..
मी रात्रभर तुझ्या मांडीवरच झोपतो...
काळजी करू नकोस ग...झोप माझ्या मांडीवर...
आज मी तुला थोपटतो....

रात्री स्वप्नात माझा बाप्पा भेटेल...
तेव्हा त्याला मी सांगेन....
माझ्या आईला लग्गेच बर कर...
नाहीतर मी तुझ्यावर रुसेन.... :(

बाप्पा माझा खूप खूप गोड आहे...
माझ किनई तो नक्की ऐकेल..
रात्रीच ताप भूर पळून जाईल....
आणि आईला माझ्या लग्गेच बर वाटेल.....

आई मनात म्हणते..

एवढासा चिमुकला आहेस ...
तरी तुला इतक कस रे कळत....
कस सांगू पिला तुला...
तुला पाहूनच आईला लग्गेच बर वाटत 


- टिंग्याची  मम्माई