Thursday, June 27, 2013

आईला थोडं बर नाहीये….

अधून मधून टिंग्याची चेष्टा करायचा मूड येतो आईला… पर्व सहजच ऑफिसमधून गेल्यावर मजा केली… मी टिंग्याला ओळखतच नाही असं नाटक केलं… पिल्लू इतकं कावरं बावरं झालं… :( मम्माई म्हणून जवळ आला… तोंडावर हात फिरवून उगीचच हसून दाखवू लागला… एक अस्पष्ट प्रश्नचिन्ह डोळ्यात उभं होत त्याच्या… काय झालंय ग आई तुला? बघ ना पिल्लू हाक मारतंय… मलाही नाही सहन झालं… डोळ्यात दाटलेल्या पाण्याला वाट करून दिली आणि टिंग्याला घट्ट मिठी मारली… मग पिल्लू खुश आणि आई पण… :) Sorry टिंग्या…
तेव्हाच सुचलेलं काहीतरी…

बाबा काल मला सांगत होता…
आईला थोडं बर नाहीये….
आजी-आजोबा, बाबा अन पिल्लू…
कोणी कोणी तिला आठवत नाहीये….

कितीदा तरी सांगितलं होतं…
ऑफिसमधून घरी येताना घाई नको करू…
धडपडलीस ना त्या गाडीवरून…
विसरलीस सगळ… सांग आता आम्ही काय बर करू?

डॉक्टर काकांनी सांगितलंय मला…
तुला बिलकुल त्रास द्यायचा नाही…
आठवेल सगळं हळू हळू…
तोवर तुझं कुठलंच औषध चुकवायचं नाही…

लवकरच बर वाटेल ग तुला…
मी स्वतः तुझी काळजी घेईन…
रोज सकाळी न चुकता…
आपल्या बाप्पाला, दुधाची मोठ्ठी वाटी देईन…

खर सांगू? तसं बरचं झालं…
आता दिवसभर माझ्या जवळ राहशील…
सगळ्याबरोबर तुझी Tensions विसरून…
तुझ्या पिल्लुसोबत छान छान खेळ खेळशील…

रोज मीच तुला भातु भरवेन…
आपल्या Gallery त उभं राहून…
आठवेलच कि तुला काहीतरी….
माझ्या सगळ्या लीला पाहून…

आपण रोज करतो ती सगळी मज्जा…
मी जश्शीच्या तश्शी Repeat करेन…
रोज रात्री झोपताना, तुला कुशीत घेऊन…
तुझ्यासाठी आपली Favorite अंगाई म्हणेन…

खूप त्रास देतो मी तुला…
म्हणूनच माझ्यावर रागावलीस ना…?
कान पकडून Sorry म्हणतो ग…
मग तर माझं ऐकशील ना…?

बाबा म्हणतो… तू विसरलीस तुझ्या बाळाला…
मग मला पाहून तुझ्या डोळ्यात पाणी का येतंय…?
ठेच जरी लागली आज चुकून मला…
तर तुझं मन का कावरं बावरं होतंय…?

आजीने सांगितलंय… जास्त नाही… फक्त थोडेच दिवस…
मग माझी आई एकदम बरी होईल…
"टिंग्या………." म्हणून मोठ्यांदा हाक मारेल…
अन धावत येउन मला कुशीत घेईल…
पटापट माझे पापे घेऊन… स्वतःच पोटभर रडून घेईल… :)

आई… बाप्पाच्या आणि आपल्या बाबाच्या…
काल दोघांच्याही डोळ्यात मी पहिल्यांदाच पाणी पाहिलंय…
Please हो ना ग तू लवकर बरी…
बघ… तुझ्याविना आमच्या सगळ्यांचंच आयुष्य कसं जागच्या जागी थांबलंय…

बाप्पा लवकर बर कर माझ्या आईला…
नाहीतर रोज छान छान फूल कोण बर वाहील तुझ्या मूर्तीला… :)

- टिंग्याची आई

Friday, June 21, 2013

My Dear Support Team... :)


 

 

 


Priyanka...  

First and most IMP person...
Senior को दीदी बुलाने वाली… ये पेहली लडकी देखी है…
इसके साथ बात करने मे… यहा सबकी फटती है… :)
लडकों कि अलग Tension… कही ये हमें भैय्या न बना दे…
हमारे सुहाने सपनो पर… पाणी न फेर दे…
आवाज इसकी इतनी LOUD… के Manager भी डर जाए…
इसका बस चले… तो ये Client का भी Game बजाए…
हमारे पुरे Floor की…  ये अब जान बन गयी है… 
अकेली Project संभाल सके… The Only Beauty with Brains on the floor है… 

Pratik G...

CQ Training से उडता हुआ… नन्हासा एक परिंदा आया… 
नही नही करते करते… Support Team का हिस्सा बन गया… 
Floor कि हर चिडिया… इसकी नजर मे रेहती थी… 
Ops Web कि हर बंदी… Chatting मे  हि इसपे मरती थी… 
Workflow, Move Doc... कुछ Code सवारा कुछ फाड दिया… 
सात समंदर पार दुनिया देखने… प्रतिक MS करने चल दिया… 
Dude with Little Attitude... ऐसा हमारा Tiger है… 
जाने से पेहले हि… अपनी Team को इतना Miss कर रहा है (Actually प्रियांका की डाट)

Arun… 

रामजी का नाम लिये… किशन कन्हैया Team मे आए… 
सारी सयानी गोपियोको… इनकी हर अदा भाए… 
जीवन मे हर चीज इनको… Gift के तोर पे मिलती है… 
वैसे तो बहुत हिम्मतवाले है… But प्रियांका के सामने इनकी लगती है… 
वाणी से इनकी सदा… ज्ञानकी गंगा बहती है… 
ऐसी ऐसी डसौल फेकते है… जो किसीके संपट नही पडती है… 
"तुम खुश रहो हमारा क्या है"  केहता इनका हर भक्त है… 
और ये कहे… बाकी सब है मोह माया… बोले तो Error हि जीवन का सत्य है… 

Vishwa… 

सबसे अलग ये हमारा… X-Onsite The Great विश्वा है… 
भगवान जी से सिर्फ २ साल छोटा… या शायद उनसे भी थोडा बडा है… 
कोई आये या जाये… काम कभी नही रूकता है… 
आखिरी दिन और आखिरी बुंद तक… हर कोई इनका खून चुसता है… 
कोई शादी करवा दो यार… दुल्हा हमारा तैय्यार खडा है… 
No Conditions, No Restrictions... दुल्हेराजा दिलदार बडा है… 
खानेसे दुष्मनी बडी… पर काम मे बहुत दिलचस्पी रखता है… 
दिन हजार PJ मारे… पर हर बात न जाने दिलमें क्यू छुपाता है… 

Pratik Vaidya...

प्रतिक V the Genius… हमारा चलता फिरता KnowledgeBase है… 
सात समंदर पार बैठ के… हमारे Issues resolve करता है… 
इस Team कि शुरुआत करके… इसीने हर काम संभाला था… 
पुरे एक साल तक… Client (Justin) का डट के सामना किया था…. :)
हर किसीकी पुरी खबर… सिर्फ इसिके पास मिलेगी… 
Shares हो या ऑफिस work… इसकी Advice कि दुकान अच्छी चलेगी…. 

Tingya & Shilpa… 

छोटा Packet बडा धमाका… ये team का सबसे छोटा member है… 
मम्मा का हर Client call… इसको पेहले Attend करना होता है… 
काम के साथ साथ टिंग्या की बाते… ये दिल खोल के करती है… 
थोडा थोडा time निकालके… एकाद Poem भी लिख लेती है… 
न Role बढा ना पगार… पर Team ने ही lead बनाया है… 
हर रोज एक नया Issue… उपर से IPM+ ने परेशान किया है… 

यही है Team हमारी… सब के सब Unique पीस भरे है… 
हर moment enjoyy करते है… चाहे काम कितने सारे है… 
एक एक करके बिछड रहे है… फिर भी हम एक Team है… 
सिर्फ Support Team नही… ये तो हम Best Friends की Team है… 

- शिल्पा

Dedicated to all my team mates.... :) Thanks you all for being part of the Support team....
Vishwa, Pratik V, Pratik G, Priyanka, Saumya, Kanchan, Arun, Shilpa and Shourya...

Thursday, June 13, 2013

तुझ्यासाठी बाळा…


आईसारखी गोड अंगाई… 
त्याला कधी गाताच आली नाही… 
पण रोज तू निवांत झोपल्याशिवाय…
बाबाची पापणी सुद्धा कधी लवली नाही… 

तू आजारी पडलास कि… 
तुज्या उशाशी रात्र रात्र जागून काढतो… 
कोणाच्याही नकळत बाबा… 
बाप्पाच्या देवळात डोक टेकून येतो… 

आगाऊपणा करतोस तेव्हा… 
ओरडायचं काम बाबाकडेच असतं… 
फटके बसतात तुला… 
आणि मन  बाबाचं रडत असतं… 

यायचं असतं त्याला शाळेत तुझ्या… 
ऑफिसला दांडी मारून… 
लहान होऊन जगायचं असतं पुन्हा… 
सगळी सगळी Tensions बाजूला सारून… 

हवीअसते त्यालाही सुट्टी… 
तुझ्यासोबत वेळ घालवायला… 
तुझ्या इतकं लहान होऊन… 
तुझे चिमुकले खेळ खेळायला… 

सकाळी तू उठायच्या आधी… 
बऱ्याचदा त्याला निघावं लागतं… 
अन संध्याकाळी बाबा यायच्या आधी… 
पिल्लू वाट बघून झोपी जातं… 

तुझ्या नटखट करामतीवर…. 
आई छान छान कविता लिहिते… 
बिचाऱ्या बाबाला मात्र… 
सगळे मनातच साठवावे लागते… :(

हरवलेले कित्येक क्षण… 
आईच्या कवितांमध्ये शोधत असतो… 
मिस केलेला तुझा B'Day सुद्धा… 
Facebook वरच्या फोटोत रोज न चुकता Celebrate करतो… 

"दमलेल्या बाबाची कहाणी"
तुझा बाबा रोजच जगतोय…
चिमण्या डोळ्यातलं स्वप्न साकारायला … 

बाबा कणा कणाने झिजतोय… तुझ्यासाठी बाळा…

- टिंग्याची आई

Wednesday, June 12, 2013

ते न्हवतच कधी आपल्यासाठी… :-)


कधी कधी जुन्या आठवणीत मन नकळत हरवून जात… 
तेच ते वाळूच घरट पुन्हा एकदा भांधावस वाटतं… 
मन म्हणत चल जाऊन बसू पुन्हा त्याच तळ्याकाठी… 
पण… 
तळ्यातलं ते पाणी... का कुणास ठाऊक आज अनोळखी भासतं … 
हरवलेलं पाणी पुन्हा आपल्याच डोळ्यातून वाहायला लागतं… 
तेव्हा डोळे पुसून म्हणावं… ते पाणी कधी वाहिलंच न्हवत आपल्यासाठी…. 

आजही जेव्हा वाटेवर पाऊल अडखळत… 
मनही एखादा सावरणारा हात शोधत असत… 
विश्वास आहे… येइलच कधीतरी तोच हात सावरण्यासाठी… 
पण… 
ठेच लागून पुन्हा एकदा तीच जखम भळभळते…. 
आसवांची धार धावत जाऊन... सरळ पायाखालच्या मातीला भिडते…
तेव्हा त्याच रंगात रंगून म्हणावं… सावरणारा तो हात न्हवताच कधी आपल्यासाठी… 

कधीतरी चुकून कोणीतरी… एका जुन्या नावाने हाक मारतं…
सगळे घाव विसरून…  मन पुन्हा एकदा डोलायला लागतं… 
वाटू लागतं पुन्हा एकदा व्हाव्यात त्या हळव्या गाठी भेटी… 
पण… 
जेव्हा थोडं उशिराच कळत… आपलंच मन आपल्याला साद घालत होतं…. 
पुन्हा फिरून स्वतःलाच… ते प्रतिसाद देत होतं… 
तेव्हा स्वतःलाच एक आर्त साद घालून म्हणावं… मनापासून घातलेली ती साद न्हवतीच कधी आपल्यासाठी…. 

हसऱ्या ओठांना या जेव्हा खळखळून हसावस वाटतं… 
मायेच्या शांत साउलीत… क्षणभर निजावस वाटतं… 
वेडं  मन म्हणे… ओठावरच हसरं गाण अंगाई गाईल का माझ्यासाठी…? 
पण… 
थोडं उशीराच कळत… हक्क सांगायला ते क्षणांचं धन आपलं कधीच न्हवत… 
मग हरवलेले मोती शोधण्याचा… मन का व्यर्थ प्रयत्न करतं…?
तेव्हा स्वतःच हरवून म्हणावं… हरवले होते ते मोती कदाचित परत कधीच न सापडण्यासाठी… 

- शिल्पा