Happy New Year.... :)

Here is a Special New Year Wish... खास तुमच्यासाठी….

होऊ देत २०१३ ची सांगता… With a Glass of Chilled Beer...

स्वागत करू नव्या वर्षाचे… With A Biggest Cheer...

नव्या वर्षी होऊ देत… तुमची सगळी Tensions All Clear…

३६५ दिवस तुमच्या सोबत असोत… तुमचे सगळे Dear… 

प्रत्येक दिवस फ़ुल्ल एन्जॉय करा… कोणाच्या बापाची नको Fear…

आयुष्यातली सगळीच वळणं सुखरूप असोत… Boss डालो टॉप Gear…

तुमच्या सगळ्या इच्छा… आपला लाडका बाप्पा करो Hear…

लवकरच पोहोचवेल तो तुम्हाला… तुमच्या यशाच्या एकदम Near…

सगळ्याच पिक्चरचा पाहायला मिळो… तुम्हाला पहिला-वहिला Premier…

नवी उंची गाठाल नक्कीच… In Your own Career…

आपल्या नियम आणि तत्वांशी… रहा तुम्ही always Adhere…

नाहीच वाटणार कोणताही प्रॉब्लेम… नको इतका Severe…

काळजी घ्या स्वतःची, आपल्या माणसांची… and always be Sincere…

तुमची सगळी दुखं होऊ देत… आपोआप Disappear…

या नव्या वर्षी हसत-खेळत रहा… नको तुमच्या डोळ्यांत एकही Tear…

टिंग्या आणि त्याच्या आईकडून तुम्हा सगळ्यांना A Very Very Happy New Year...!!!! :)

Hope this year brings you a new Souvenir...

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा…. :)

- टिंग्याची आई

निरोप……

काही दिवसापूर्वी एक कविता लिहिली… तो Onsite ला निघालाय… त्यात एक कडवं होतं ज्यात तो तिला निरोप द्यायला जातो… तिला एकदाचं डोळे भरून पाहायला…. त्यावरूनच सुचलेली हि कविता… त्यांच्या निरोपाचा प्रसंग… विस्तारित वृत्त…. ;-)

आजही आठवते ती संध्याकाळ…. निरोपाची होती…
निघण्यापूर्वी एकमेकांना डोळेभरून पहायची… शेवटची संधी होती…
आठ दिवसापूर्वीच त्याची… निघायची तारीख कळली…
शॉपिंग आणि Packing…. सगळी तयारीही तिनेच होती केली…
Excitement वगैरे सगळं ठीक… पण आज जीवावर आलं होतं…
एकमेकांना सोडून जाणं… दोघांनाही अवघड झालं होतं…
सगळी तयारी झाली… निघायचा दिवस उद्यावर येउन ठेपला…
आज सारी काम बाजूला सारून… तो तिला येऊन भेटला…

न बोलावता तीही आज… त्यांच्या फेवरेट जागेवर हजर होती…
नेहमीसारखीच निशिगंधेची फुलं घेऊन… त्याची वाट पाहत उभी होती…
दरवेळी हमखास विसरणारा गुलाब… तो आज आठवणीने घेऊन गेला…
हळुवार तिच्या हातात देताना… नेमका त्याचा काटाच तिला बोचला…
काटा तिला लागला… पण कळ त्याला आली…
पापण्यामधलं पाणी अडवत… ती फक्त शांत हसली…
माझ्याविना हि कशी राहील…? याचा विचार तो करत होता…
अन त्याला न पाहता दिवस कसा सरणार…? हा प्रश्न तिला पडला होता…
कोणीच काही बोलेना… दोघेही तासभर नुसतेच बसून होते…
हातात गुंतलेले हातच… दोघांचं मुक्याने सांत्वन करत होते…

पाण्याने टच्च भरलेले तिचे डोळे… अस्पष्ट दिसणारी जमीन न्याहाळत होते…
अन त्याचे दोन्ही डोळे… तिला जमेल तितकं डोळ्यांत साठवत होते…
"नको ना रे जाऊ…" तिने एकदातरी म्हणावस त्याला वाटत होतं…
"मला नाही जायचं तुला सोडून…" हे तिला त्याच्या तोंडून ऐकायचं होतं…
एवढी इच्छा असूनही… कोणीच काही म्हटलं नाही…
आतल्याआत घुसमटणार मन… आज पहिल्यांदाच बोललं नाही…
न राहवून हळूच तिने… त्याच्या खांद्यावर डोकं टेकलं…
तिला घट्ट मिठीत घ्यावं… त्यालाही अगदी त्याच क्षणी वाटलं…

 

अजून थोडासा वेळ… तसाच शांतपणे निघून गेला…
एकमेकांसोबतचं त्याचं एकटेपण… आज चंद्र लांबूनच बघून गेला…
हातातला हात सोडवत… शेवटी एकदाचा तो जायला उठला…
इतका वेळ अडवून ठेवलं… पण आता मात्र तिचा बंध फुटला…
दोन्ही टपोऱ्या डोळ्यातून… घळ घळ पाणी वाहू लागलं…
केवीलवाण त्याचं प्रतिबिंब… त्या अश्रुंसोबत वाहू लागलं…
मन घट्ट करून… त्याने तिला मिठीत घेतलं…
त्याचंही मन चिंब भिजेपर्यंत… तिने मनमोकळ रडून घेतलं…

अश्रूंना बांध घालत… शेवटी दोघांनी एकमेकांना सावरलं…
हसत हसत निरोप घ्यायचा… मनाशी पक्क ठरवलं…
नको इतक्या जड अंतकरणाने… तिने त्याचा निरोप घेतला…
लवकरच परत यायला… तो तिचा निरोप घेऊन निघाला…
तो अंधारात दिसेनासा होईपर्यंत… ती तिथेच उभी राहिली…
निरोपाची हि संध्याकाळ दोघांसाठीही… पुन्हा भेटेपर्यंत जणू तिथेच होती थांबली…

- टिंग्याची आई

तब घर याद आता है…

On special request by Arun... Thank you Arun for being the inspiration of this poem.... :)
Feel karke likhe hai... hope you like it... ;)

हर सुबह का सूरज… तुझे देखे बिना निकलता है…
बिना कुछ खाये-पिए… तेरा बेटा ऑफिस चल पड़ता है…
सोचता हूँ माँ होती यहाँ… तो मेरा कितना खयाल रखती…
मेरी हर छोटी बड़ी चीज का… प्यार से ध्यान रखती…
पर जितना भी हम सोचे… सिर्फ तेरी याद ही आती है…
तेरे ममताभरे आँचल कि कमी… मखमल से भी पूरी न हो पाती है…
जब सर पे तेरा हाथ नहीं सिर्फ खुला आसमाँ होता है…
माँ… तब घर याद आता है…

आपहीने सिखाया था पापा… शराब बुरी चीज होती है…
फिर भी हर Friday यहाँ… बोतले खाली होती है…
दुआ भी करते है उस बिच… आपका फोन ना आए…
अपने होनहार बेटे को… पापा इस हालत में कभी ना पाए…
ऐसीही कुछ गलतियाँ… आजकल जानबूजके हो जाती है…
कोई संभालने वाला हो… तो हर उलझन सुलझ जाती है…
जब गलतियों पे हक़ डाँटने वाला कोई नहीं होता है.… 
पापा… तब घर याद आता है…

हर राखी का त्यौहार… तेरी बहुत याद दिलाता है… कुरियर से आई राखी… भाई अपने आप ही बाँध लेता है…
तेरी हर मांग, हर शिकायत… आज भी प्यारी लगती है…
आज भी जब बिना भूले… हर बड़ेपे तेरीही फर्स्ट विष होती है…
फेसबुक मेल या फोन… पगली बातें तो बहुत होती है…
दर्द तो तब होता है… जब तुझे एक जादू कि झप्पी देनी होती है…
जब किसी प्यारीसी गुड़िया को प्यार करनेका मन करता है…
बेहना… तब घर याद आता है…

इस अनजाने शहर में हर दिन… कोई न कोई झोल होता है…
लड़ तो अकेले भी लेंगे हम… पर किसीका हाथ चाहिए होता है…
वैसे तो घरवालोंसे हमेशा… हर चोट बखूबी छुपाते है…
पर कोई चुपकेसे मरहम लगा दे… ये भी तो हम चाहते है…
हर सिक्रेट जिससे शेयर करे… वो भाई ही तो होता है…
बचपन का हर झगड़ा… अपना प्यार ही तो बढ़ाता है…
लेकिन जब दिल किसीको गले लगाना चाहता है…
भाई… तब घर याद आता है…

वीकेंडपे रूम कि खाली दीवारें… बहुतही सताती है…
जहाँ कभी मैं अकेला न था… उस छत कि याद दिलाती है…
कोई अपना नहीं है ये… पर अपनों से कम नहीं है…
जहा माँ-पापा है… और जहाँ कोई गम नहीं है…
एक आशियाना है ये… अपनों को डोरी में बांधे रखता है…
दुःख हो या सुख… यहाँ हर कोई मुस्कुराता रहता है…
छोटीसी कुटीया या बड़ी हवेली… अपना घर अपना होता है…
लौट जाऊ उस खुशियों के आँगन में… दिल हर रोज यही सपना देखता है…
जब कोई अपना पास नहीं होता है… 
तब घर से दूर आए इस पंछी को…
अपना घर याद आता है… हर पल घर याद आता है.…
:)

- टिंग्याची आई

तो Onsite ला निघालाय…

Dedicated to one of my friends who just went onsite.... :) best of luck and take care Pravin K....

 

सगळे वीकेंड्स कुर्बान करत…त्याने आजवर दिवसरात्र काम केलंय…
प्रसाद म्हणून Manager काकांनी…हातावर हे Onsite चं दान ठेवलंय…
म्हणे… बस झालं Offshore आता… जरा Onsite लाही जाऊन बघावं…
फोनच्या पलीकडच हे जग…आपण स्वतः एन्जॉय करून पहावं…
म्हणूनच… नव्या आकाशाला गवसणी घालायला…
एक उंचच उंच भरारी मारायला…
तो Onsite ला निघालाय…

लवकर परत येईन असं…आईला वचन त्याने दिलंय…
दोघांचीही काळजी घ्या…असं बाबांनाही सांगितलंय…
जमेल तेवढं घरचं सामान…जाण्याआधीच त्याने भरून ठेवलंय…
आपल्या सगळ्या मित्रांना…घराकडे लक्ष द्यायलाही सांगितलंय…
बाप्पाच्या आशीर्वादाने आपलं नशीब आजमवायला…
नव्या जगाच्या नव्या रंगात रंगायला… 
तो Onsite ला निघालाय…

थोड्याच दिवसापूर्वी लाडक्या बहिणीचं…थाटामाटाने लग्न लावून दिलंय…
ताईच्या सुखासाठी दादाने… कर्जाचं ओझं लादून घेतलंय…
लाडक्या ताईच माहेरपण… तो दरवेळेस मिस करेल…
ती सासरी परतताना… तिथे असतानाही डोळे भरेल….
पण आता कर्जाचा डोंगर भुईसपाट करायला…
अन डॉलरला आपल्या तालावर नाचवायला....
तो Onsite ला निघालाय…

त्याच्या त्या प्रिय मैत्रिणीला… काल संध्याकाळीच भेटून आलाय… 
तिच्यासारखाच सुंदर गुलाब… तिला सवयीप्रमाणे देऊन आलाय…. 
तिच्या डोळ्यातले दोन टपोरे थेंब… त्या पाकळ्यांमध्ये विरघळलेत…
अन हातातला हात सोडवताना… त्याचे पाय पुन्हा एकदा अडखळलेत… 
या गोड प्रेमातला कटू विरह अनुभवायला… 
दूर जाऊनही हे नात आणखी घट्ट करायला….
तो Onsite ला निघालाय…

एखादं नवं घर… नवी गाडी… डोळ्यांत बरीचशी स्वप्न साठवली आहेत… 
आजवर मनातच राहिली… पण आता सत्यात उतरताना दिसत आहेत… 
वाटतं, सगळ्यांपासून दूर राहून… पैशाशिवाय दुसरं काय मिळणार आहे?
पण आपल्या माणसांचीच स्वप्न पूर्ण करायला… त्याला Onsite ला जायचं आहे…
कुणीतरी म्हटलंय ना…. 
"कुछ पाने के लिए… कुछ खोना पडता है… 
दर्द तो जरूर होता है… फिर भी दिलको समझाना पडता है…" 
:)
- टिंग्याची आई

स्वप्न….

पाहिलंय का तुम्ही स्वप्न कधी… 
खूप मोठठ यश मिळवल्याचं…? 
काळजाच्या अगदी जवळचं… 
कुणी आपलं माणूस हरवल्याचं…?

खूप वर्षापूर्वी गेलेली आजी… 
आली होती का पुन्हा भेटायला… ?
शाळेतल्या सगळ्या मैत्रिणी मिळून… 
पुन्हा बसल्यात का आठवणी वाटायला…?

एखादी जिवाभावाची मैत्रीण… 
मनसोक्त गप्पा मारत बसलीये का…?
लिओ नार्डो ची ती मोनालिसा… 
कधी स्वप्नात येउन उगाचंच हसलीये का…?

कॉलेजमध्ये जिच्यावर लाईन मारली… 
तिनेच स्वप्नात येऊन राखी बांधलीये का…?
तिच्यावर केलेल्या कवितांनी गच्च भरलेली वही…
चुकून स्वप्नात तरी कधी हरवलीये का…?

सुखा-समाधानाने नांदत असता…
वाटलीच असेल भीती दुःखाची…
आणि पूर्ण झालेल्या स्वप्नांनाही…
वाटते भीती आपल्याच वाईट स्वप्नांची…. :)

म्हणे प्रत्येक स्वप्न खरं होत नाही…
अन खरं व्हायचं… तर कोणाला सांगायचं नाही…
पण सांगितल्याशिवाय रहावतच नाही…
म्हणूनच कदाचित कुठलं स्वप्न पूर्ण होत नाही…. :)

शेवटी स्वप्न म्हणजे…. 
आपल्या मनाचाच तर आहे खेळ 
कधीही… कसही पडावं… त्याला धड काळ ना वेळ…
आपण सुखी असता… स्वप्नात दुःख दिसावं… 
अन पोटभर हसत असला तरी… स्वप्नात एकटं रडत बसावं…

पण खर सांगू… 
हि स्वप्न नसली तर आयुष्य पुढे कसं बर जाणार…?
आणि हीच स्वप्न पूर्ण व्हायच्या आशेपोटी अलगद पुढे सरकत राहणार… :)
So... Keep Dreaming.....

- टिंग्याची आई

प्रेमाला भाषा नसते….

 
एक मराठमोळा कोल्हापुरी पोरगा… 
अन एक टिपिकल केरळी पोरगी… 
कोणास ठाऊक कशी पण दोघांची अवचित जमली जोडी…. 
नकळत भेट घडली…. 
भाषेची अडचण अशी कधीच नाही पडली…. 
आंखो से इशारे और आंखोसेही इजहार हुआ…. 
like-wike करते करते न जाने कब Love हुआ… :)
त्याची बोली अस्सल कोल्हापुरी… "चा मारी" शिवाय जमत न्हवतं…. 
अन तिचं ते मल्याळी त्याच्या डोक्यात काही केल्या शिरत न्हवतं… 
तिचं fluent इंग्लिश आणि त्याचं आपलं मिन्ग्लीश… 
मनातलं सगळं सांगायला त्यांना तेवढंच पुरेसं होतं… 
कधी कधी प्रश्न पडे त्याला…. 
"कसं सांगू प्रिये… मन कसं हवेत पाखरावाणी तरंगतंय….
क्षितिजावरच्या चांदणीचा तूच समजून… हळूच मुका घेऊन येतंय… 
नजरेसमोर २४ तास… तूच तू असतेस… 
झोपेचा तर पत्ताच नाही… पण स्वप्नात फक्त तूच दिसतेस…"
न सांगताच हे सगळंच… तिला अचूक कळायचं… 
तिचंही मन प्रत्येक क्षणी त्याच्याच तर मागे पळायचं… 
देश वेगळा, वेश वेगळा… 
एकमेकांत गुंतलेला जीव सोडला, तर common असं काहीच न्हवतं… 
दो दिल एक जान असं हे जोडपं, डिट्टो 'एक दुजे के लिये' होतं….

तिचा हात हातात घेऊन…. 
मनातलं सगळं तो धडाधड मराठीतच बोलून टाकायचा… 
अन तिच्या डोळ्यांत नेहमीच…. 
सर्वकाही समजल्याचा भाव असायचा… 
आपलं पहिलं वहिल प्रेम… 
दोघे छान एन्जॉय करत होते… 
रोज संध्याकाळी क्षितिजावर बसून… 
चांदोबाशी प्रेमाच्या भाषेत गप्पा मारत होते…

निधड्या छातीने त्यानं हे प्रकरण… 
आपल्या बापाला जाऊन सांगितलं… 
अन तिने आपल्या घरच्यांवर… 
अतिप्रभावी असं अश्रू-अस्त्र वापरलं… 
नाही-होय करत दोन्हीकडचे तयार झाले… 
केरळहून वऱ्हाड थेट कोल्हापूरला आले…. 
दोन संस्कृतींच्या मिलनाचा हा आगळा वेगळा सोहळा… 
अगदी थाटामाटात पार पडला… 
जगावेगळा कोल्हापुरी पाहुणचार… 
केरळकरांना अगदी मनापासून आवडला…. 
आज बाप्पाच्या आशीर्वादाने… हे जोडपं सुखाने संसार करतंय… 
चिमुकल्याच्या पावलांनी सुख… घरभर दुडूदुडू धावतंय…

सांगायचं एवढंच होतं… 
प्रेम म्हणजे प्रेम त्याला कशाचेही बंधन नसते… 
आपलं प्रेम व्यक्त करायला कधी कधी भाषेचीही गरज नसते…. 

- टिंग्याची आई 
Specially dedicated to one member of our office महिला मंडळ…. :)

पोरका….

त्या भयाण काळरात्री…
आई तू आम्हाला सोडून गेलीस…
तुझ्या लाडक्या छकुल्याला… 
एका क्षणात पोरका करून गेलीस… 

श्री रामाची गोष्ट आपली…
अजून अर्धवटच राहिली आहे…
घेतलं होतंस स्वेटर विणायला…
अजून ते तरी कुठे पूर्ण झालं आहे…?

शाळेत मिळालेली बक्षीस…
मी कोणाला आणून दाखवणार…?
परीक्षा आलीये तोंडावर…
आता माझा अभ्यास कोण घेणार…?

कोण करील लाड माझे…
अन कोणाकडे मी हट्ट धरू…?
खूप खुप रडावसं वाटतंय ग…
पण सांग आता कोणाच्या कुशीत शिरू…?

"आईविना पोर…" म्हणत…
आजी सारखी डोळ्यातून पाणी काढते…
तिच्या कापऱ्या आवाजात…
कशीबशी माझ्यासाठी अंगाई म्हणते…

तुझ्याच कुशीची सवय लागलीये…
आई… मला झोपच येत नाही…
का सोडून गेलीस अशी…?
या प्रश्नाचं उत्तरंच सापडत नाही… :(

आपल्या बाबाचं हसू तर…
कोणास ठाऊक कुठे हरवलंय…
तू गेल्यापासून सारखं जाणवतंय…
आम्ही खूप काही गमावलंय… 

बाप्पाने तुला नेण्याआधी…
मला एकदा जरी विचारलं असतं…
माझ्या लाडक्या आई ऐवजी…
मी मलाच न्यायला लावलं असतं… 

आपल्या बाप्पाकडेच राहतेस ना…
मग एकदातरी ए ग परतून…
नसेलच जमत  हे तुला…
तर निदान मलातरी घे बोलावून…

येशील का ग एकदाच परत…
तुझ्याविना काळजाचा ठोकाही चुकतोय….
"पोरका" या शब्दाचा अर्थ…
रोज नव्याने सामोरा येतोय… 
ये ना ग आई… 
तुझा लाडका तुला हाक मारतोय…. येशील ना…?

- टिंग्याची आई

साखरपुडा ते लग्न…

प्रिय शरी आणि प्रभा….
Congratulations… लग्न ठरलंय ना तुमचं… :) शरीच्या आईंनी कळवलं होतं मला पण तुमच्या साखरपुड्याला यायला काही जमलं नाही… टिंग्याची शाळा आणि माझं ऑफिस दोन्हीकडे सुट्टीचा नेहमीचा प्रॉब्लेम… असो… तुमच्या लग्नाला अजून २ महिने अवकाश आहे असं कळलं…. त्यामुळे आम्ही आधीच सुट्टी काढून तयार आहोत…. आम्ही येतोय… :)
साखरपुडा ते लग्न… खरंच खूप महत्वाचा आणि गोजिरवाणा काळ असतो हा… लव-मेरेज असो वा अरेंज दोन्हीच्या बाबतीत हा मधला काळ अगदी वेगळा आणि सुखद असतो… अवघ्या एका कांदेपोह्याच्या कार्यक्रमात निवडलेल्या आपल्या जोडीदाराला ओळखून, जाणून घेण्याचा हा काळ तर हेच Love Marriage मध्ये म्हणाल तर आपण आधीच ओळखत असलेल्या आपल्या माणसाला नव्याने ओळखण्याची एक संधी…. एकमेकांना केले जाणारे अगणित फोन कॉल्स… रात्र-रात्रभर मारलेल्या गप्पा… रंकाळ्यावर बसून घालवलेली एखादी किंवा अनेक रम्य संध्याकाळ… I hope तुमचं हे सगळं सुरूच असणार आहे… ;)
छान एन्जॉय करा… हीच वेळ आहे तुमच्या या नव्या नात्याला छान रुजवण्याची आणि गोंजारायची…. या नवख्या प्रेमाचा आनंद घेता घेता अनेक जबाब्दार्यांचीही जाणीव अपोआपच होईल तुम्हाला आणि एकमेकांना साथ देत त्या पार पडायलाही तुम्ही मागे हटणार नाही याची खात्री आहे आम्हाला… :)

           एखादं बी कसं पेरलंय यावर अवलंबून असतं तो अंकुर कसा उमलेल किंवा अगदीच उमलेल कि नाही… ते किती खोलवर ठेवलं गेलंय… कडेची माती किती हळुवार दाबलीये…. माती किती भुसभुशीत केलीये… आळ कसं छान बांधलय… यावरच सगळं निभावलेलं असतं… तुमच्याही नात्याचं बीज तुम्ही आत्ता पेरताय… सगळ्या गोष्टींची अगदी नितांत काळजी घ्या… हा अंकुराचच पुढे एका वटवृक्षात रुपांतर होईल… आणि त्याच्याच सावलीत आयुष्याची गोड संध्याकाळ तुम्हाला अनुभवायची आहे… 
         साखरपुडा ते लग्न हि वेळ असते एकमेकांना समजवून घ्यायची… एकमेकांना ओळखायची… कधी एखादी गोष्ट न सांगता समजते… कधी नकळत आवडी निवडी कळतात त्या याच काळात मारलेल्या गप्पांमध्ये… कधी उगीचंच काहीतरी बोलून किंवा करून त्याला राग कधी आणि किती लवकर येतो हे पहावं… तर कधी एखाद्या छोट्या मुलासारखं हट्ट करून पहावं आणि दुसर्याने तो हौसेने पूर्णही करावा… कधी त्याच्या काळजीने तिने हळवं व्हावं तर त्यानला तिचं हे प्रेम पाहून स्वतःचाच हेवा वाटावा… सगळीच गणितं नव्याने मांडली जातात आणि चक्क सगळ्यांची उत्तरही सापडतात आणि तीही अगदी बरोबर… :) ती व्यक्ती आपलं आयुष्य बदलून टाकते अन तिच्यामुळेच प्रेमाची रोज एक नवी परिभाषा कळत राहते….

         प्रेम जडतं ते "आपल्या माणसावर" आणि आपण अपोआप प्रेम करायला शिकतो ते त्याला जोडून आयुष्यात आलेल्या "आपल्या माणसांवर"…. या आपल्या माणसांना जाणून घेण्याची हीच वेळ असते… आपल्या जोडीदाराच्या नजरेतून… जे घर आपलं होणार आहे त्या घरातल्या माणसांना जाणून घ्यावं… दोघांनीही…. सासूबाई, सासरेबुवा, नणंद, दीर, भावजय… सगळ्यांनी प्रेमाने तुमचं स्वागत केलंय त्या प्रेमाची परतफेड तुमच्या प्रेमानेच होईल… तुमच्या सप्तपदीची खरी सुरुवात इथूनच आहे… प्रत्येक पाऊल एकमेकांच्या आधाराने टाकत रहा… आणि आयुष्यातल्या प्रत्येक लढ्यात विश्वासाने एकमेकांची साथ द्या… 

         आयुष्यातल्या प्रत्येक क्षणी तुम्हाला या नात्याला जपायचंय … एकमेकांना जपायचंय… येतील अनेक वादळ… त्यातही एकमेकांचा हात घट्ट धरून ठेवायचाय… सुख-दुःखाचा प्रत्येक क्षण समाधानाने ओंजळीत घ्यायचाय… या नात्यातला प्रत्येक शब्द आयुष्यभर जगायचाय… 
काळजी घ्या दोघेही… छान एन्जोय करा हे गोल्डन डेज… :)
बाकी सगळ निवांत… तुमच्या लग्नात भेटूच आपण… 
कळावे…. 

- टिंग्याची आई

देव रिटायर होतोय….

"सचिन रमेश तेंडूलकर…"

नुसतं हे नाव लिहून जरी पोस्ट टाकली असती तरी चाललं असतं असंच काहीसं सचिनचं वर्चस्व आणि प्रभाव आहे… आज हि पोस्ट इथे टाकताना मला आणि माझ्या ब्लॉगला धन्य झाल्यासारखं वाटतंय… :)
पोस्ट टायटल वाचताच समजलं असेल तुम्हाला कि कोणाविषयी लिहिलंय… खरतर सचिनविषयी लिहावं इतकी माझी लेखणी मोठी झालेली नाहीये पण तरीही हा एक छोटासा प्रयत्न सचिन काय आहे हे स्वतःलाच पुन्हा एकदा अभिमानाने सांगण्याचा… :)

"सचिन" नुसतं नाव घेतलं तरी छाती अभिमानाने फुलून येते आणि डोळे आदराने झुकतात… मी क्रिकेटची Die-Hard fan नसले तरी मी सचिनची fan नक्कीच आहे… क्रिकेट म्हणजे सचिन खेळतोय आणि शॉट वर शॉट मारतोय हीच काय ती आमची लहानपणापासून क्रिकेटची व्याख्या… गल्लीत मुलं क्रिकेट खेळायची तेव्हा आमचा रोल जास्तीत जास्त फिल्डरचा तोही Boundary पार जाणारा बॉल अडवायला… आम्हाला आयुष्यात कधी एखादा कॅच जमला नाही कधी चौकार जाणारा बॉल अडवायला जमलं नाही मग मुलं बोलिंग करून द्यायचा तर चान्सच नाही… त्या पोरखेळातूनच सचिनच्या गुगली शी आमचा परिचय झाला…. कधी चुकून अंधळा शॉट लागला आणि कोणाची बोल्ड उडालीच तर सचिनची गुगली तात्पुरती आमच्या नावावर रजिस्टर… :) हा कदाचित आपल्या सगळ्यांचाच अनुभव असावा… :)
C for Cricket आणि S for Sachin हे गणित कायमचं ठरलेलं… एकमेकांना पूरक अशी हि विधाने जणू एखाद्या प्रमेयाची सिद्धता… (ही गणिताची भाषाच मेली अवघड… ;)
 पण आता या गणितातून सचिन वजा झाला तर काय होणार? क्रिकेटच्या Equation ची दुसरी बाजू अशी अधांतरी राहून कशी चालेल…? मग आमचा क्रिकेटचा देव रिटायर होऊन कसं बर चालेल? पण सचिनने निर्णय घेतला….  आणि आमचा देव रिटायर होतोय…………

आता सचिन नाही तर सगळीच समीकरणं बदलतील… आता इंडियाची batting चालू असताना लोक ऑफिसमध्ये चक्क काम करतील… सकाळी batting पाहायला अर्ध्या दिवसाच्या सुट्ट्या टाकल्या जाणार नाहीत… सचिनने किती केल्या? हा प्रश्न विचारला जाणार नाही… सचिनची Century व्हावी म्हणून उपास-तापास केले जाणार नाहीत… तो बरा होऊन खेळायला लवकर परत यावा म्हणून बाप्पाला कोणीही पाण्यात ठेवणार नाही… सचिन खेळतोय म्हणून गल्ल्या, रस्ते सुनसान दिसणार नाहीत… एखाद्या छोट्याशा दुकानातला छोटासा TV असो नाहीतर CCD मधला LCD असो… सचिनची batting पहायला त्यांच्यासमोर गर्दी होणार नाही…. दुसऱ्या टीमचे प्लेयर्स Batsman खेळायला आल्यावर आनंदाने स्वागत  करणार नाहीत…. एखाद्या Batsman चा कॅच घेतल्यावर फिल्डारला इतकं वाईट कधीच वाटणार नाही… Winning match नंतर परत जाताना असा Guard Of Honor कोणालाही दिला जाणार नाही…. आणि कोणाच्याही स्पीच नंतर बघणाऱ्या आणि ऐकणाऱ्या प्रत्येकाच्या डोळ्यांत असं पाणी येणार नाही… ही सगळी समीकरणं पुन्हा बरोबर होतील ती फक्त सचिनमुळेच आणि सचिनसाठीच….
Needless to say… Yes…. Hats Off To You Dear Sachin…….

नुसताच खेळला असता तर कदाचित एवढा मोठा झाला नसता… कारण नुसतं खेळ खेळ खेळून माणूस मोठा खेळाडू होईल पण "मोठा माणूस" होत नाही… लहानपणापासून त्याने जसा आपल्यातला खेळाडू जपला त्याच चिकाटीने आणि जिद्दीने स्वतामाध्ला "माणूस" त्याने जपला…. हेच एकमेव कारण आहे ज्यामुळे आज तो आपल्या प्रत्येकाच्या घरातला हिरा आणि हिरो बनला आहे… आयुष्यात कधीही त्याने shortcut घेतला नाही… अगदी स्वच्छ चारित्र्याने जितक्या निरागसपणे त्याने या खेळात पदार्पण केलं त्याचं निरागसपणे तो आज रिटायर होतोय…. पण त्याच्यावर टीका झाल्याच नाहीत असंही नाही….
खुद्द श्रीरामावर लोकांनी टीका केल्या तिथे सचिनला कोणी कसं बर सोडेल? त्याच्यावर जमेल तेव्हा तेव्हा टीका झाल्या आणि दर वेळी त्याने आपल्या खेळातूनच योग्य ते उत्तर दिलं… तो खेळला ते खेळासाठी, आपल्या टीमसाठी आणि आपल्या देशासाठी…. I wish कि सचिन असाच खेळत रहावा lifetime… ;)

तो शेवटचा कसोटी सामना… आम्हीही पाहिला, तेही ऑफिसमध्ये allowed नसताना…. कसोटी सामन्याला खचाखच भरलेलं स्टेडियम आणि सचिनसाठीचा जल्लोष…. ह्या match मध्ये पहिल्यांदाच आपला प्लेयर आउट झाल्यावर लोकांनी टाळ्या वाजवल्या कारण त्यांचा लाडका सचिन येणार म्हणून…. आणि तो आउट होणाराही आनंदाने pavilion मध्ये परतला… सगळंच अप्रतिम… झालंय का बर याआधी असं काही?
त्याच्या आगमनावेळी WI टीमने केलेलं त्याचं स्वागत आणि त्याच्या प्रत्येक स्ट्रोकला प्रेक्षकांनी दिलेला भरभरून प्रतिसाद…. सगळं कसं सोन्यासारखं, अगदी दृष्ट लागावी असंच…. शेवटच्या सामन्याचं आणि चाहत्यांच्या अपेक्षांचं ओझं सगळं व्यवस्थित सांभाळत तो खेळला…

हा हा म्हणता ७४ धावा केल्या…. अन तो शेवटचा बॉल ज्यावर Sammy ने कॅच घेतला आणि सचिन आउट झाला… :( आमच्या देवाचा एक अवतार संपला… Sammy सुद्धा हा कॅच Celebrate करू शकला नाही… Out होताच देवाने Pavilion चा रस्ता धरला…. तो आउट झाल्याचं डोंगराएवढं दुखं प्रत्येकालाच होतं… पण आज हे दुखं, तो आउट झाल्याचं न्हवतं… त्याचं शतक झालं नाही म्हणून पण न्हवत…. हे दुखं होतं क्रिकेटचा देव आपल्याला पुन्हा खेळताना दिसणार नाही याचं…देवाचं हे batting साठी सज्ज असलेलं रूप पुन्हा कोणत्याही मैदानावर उतरणार नाही याचं… त्याच्या bat चा चमत्कार पुन्हा बघायला किंवा ऐकायला मिळणार नाही याचं… एक एक पाऊल टाकत तो निघाला होता…. भरल्या डोळ्यांनी आणि जड पावलांनी… आज म्हणावसं वाटत होतं… "सचिन थांब… नको रे जाऊ आम्हाला आणि क्रिकेट ला सोडून…." वाटत होतं अम्पायरने निर्णय बदलावा आणि काहीतरी चमत्कार होऊन देवाने पुन्हा खेळावं… पण छे…!!!

match पुढे खेळली गेली… सचिन पुन्हा मैदानावर दिसला खरा पण त्याच्या Bat शिवाय… आपण match जिंकलो… झालं… आता फक्त प्रतीक्षा होती ती त्याच्या बोलण्याची… काय बोलणार कसा बोलणार कोणालाच ठाऊक न्हवतं… पण कान तरसले होते त्याचे शब्द ऐकायला…. त्यानेही तसंच साजेसं स्पीच दिलं…. कोणालाही विसरला नाही…. त्याच्या प्रत्येक वाक्याला पडणाऱ्या टाळ्या एवढंच म्हणत होत्या… "तू जाऊ नकोस…"

त्याचा शब्द न शब्द प्रत्येक चाहत्याच्या काळजाला भिडला… आणि हसत-रडत आणि आम्हाला रडवत सचिनने क्रिकेटला निरोप दिला… त्याच्यासोबत डायरेक्ट क्रिकेटला निरोप देणारेही पाहिलेत मी… काय म्हणावं बर या प्रेमाला…!!! खरंच आज देव रिटायर होताना माझ्याही डोळ्यांत आपसूक पाणी आलंय…
खर सांगू…? किती लिहू आणि किती नाही असं झालय… थांबायची इच्छा नाहीये पण थांबलं तर पाहिजेच… म्हणून शेवटी इतकंच म्हणावसं वाटतंय….
झाले बहु…  होतील बहु… परी या सम हाच…!!!

माझी हि छोटीशी शब्दांजली त्या देवाच्या चरणी मनापासून अर्पण…
काही चूक-भूल झाली असल्यास क्षमस्व…
- टिंग्याची आई

And to complete the post... The best of his sentences....
"I left my 24 yrs in 22 yards pitch "

सचिन बद्दल बऱ्याच दिग्गजांनी म्हटलेली काही निवडक वाक्य इथे शेयर करतेय…

Peter Roebuck 
"On a train from Shimla to Delhi, there was a halt in one of the stations. The train stopped by for few minutes as usual. Sachin was nearing century, batting on 98. The passengers, railway officials, everyone on the train waited for Sachin to complete the century. This Genius can stop time in India!!"
Dennis Lillee
If I've to bowl to Sachin, I'll bowl with my helmet on. He hits the ball so hard.
Glenn McGrath
I still think Tendulkar is the best batsmen in the world ahead of Steve Waugh and Lara.
Brian Lara
Sachin is a genius. I'm a mere mortal.
The best one is here... :)
Mathew Hayden:
"I have seen God, he bats at no. 4 for India"

बोगनवेलीची ही फुलं…

एक मित्र आणि त्याची मैत्रीण… हल्ली दोघेही खूप Busy झालेत आपापल्या ऑफिस आणि संसारात…. भेटणं तर दूरच पण हल्ली कॉल सुद्धा होत नाहीत… आज मैत्रिणीने ठरवलं भेटायचं… म्हणून त्याच्या डेस्कलाच गेली डायरेक्ट…. त्याला यायला नेमका उशीर झाला आणि तिला उशीर झाला होता म्हणून तीही निघून गेली वाट पाहून… जाता जाता मग त्याच्यासाठी आणलेली बोगनवेलीची फुलं ठेऊन गेली…. 
भेट झाली नाही पण आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या… म्हणूनच 'बोगनवेलीची ही फुलं' त्या दोघांसाठी… :)

बोगनवेलीची ही फुलं… तू आली होतीस हे सांगून गेली…
भेटली नाहीस तरी… तुझा आभास देऊन गेली…
अग रोज लवकर येतो… पण आज नेमका उशीर झाला…
आपल्या भेटीचा आणखी एक क्षण… माझ्या हातून मिस झाला…
थोडा जरी अंदाज असता… तर पहाटेच आलो असतो…
और मेरा बस चलता… तर रात्री घरी सुद्धा गेलो नसतो… ;)
तू येणार नाही ठाऊक असूनही… रोज तुझी वाट पाहतो…
आज कधी न्हवे ते आलीस… आणि मीच इथे न्हवतो…
मी उद्या येईन इकडे… एकदातरी म्हणायचं होतंस…
पुन्हा भेटायचं गेल्यावेळच प्रॉमिस… निदान आत्ता तरी पूर्ण करायचं होतंस… :P 

असो… 
बराच वेळ थांबली असशील ना…  माझी वाट बघत…
सगळ्या आठवणी नाचल्या असतील… तुझ्या भोवती फेर धरत…
इतका वेळ एकटी बसून… चिडली असशील माझ्यावर…
आला असेल मोठाला राग… तुझ्या एवढूशा नाकावर…
अथ पासून इति पर्यंत… सगळं आठवत बसली असशील…
अन निघताना रागारागाने… चार शिव्या पण घातल्या असशील…  ;)
बर झालं निदान… ही फुलं तरी ठेवलीस…
जाता जाता तुझा आभास… या फुलांमध्ये सोडून गेलीस…
कळलचं नसतं नाहीतर मला… तू येउन गेल्याचं…
जुन्या आठवणींच्या तारा… माझ्या नकळत छेडून गेल्याचं…
ठेवेन जपून हीच फुलं… आपल्या पुढल्या भेटीपर्यंत…
नाही भेटलीस पुन्हा तरी… तू परत इथे येईपर्यंत…
सुकून जातील पाकळ्या कदाचित… पण आठवणी ताज्याच राहतील…
त्या आधीच आलीस चुकून… तर पुन्हा दोघांभोवती फेर धरतील…
ठाऊक आहे ग येशील नक्कीच… तोवर तुझी वाट बघेन…
बोगनवेलीची हीच फुलं… आपल्या मैत्रीची आणखी एक आठवण म्हणून… मनापासून जपून ठेवेन…. 

येशील पुन्हा… :)

- टिंग्याची आई

एक दिवस रागाचा…

सकाळी सकाळीच आज… दोघांचं काहीतरी बिनसलं होतं…  
काही झालं तरी बोलायचं नाही… दोघांनी त्याच वेळी ठरवलं होतं…
गुपचूप पणे दोघांनीही… आपापली कामं आवरून घेतली…
कधी न्हवे ते आज… तिचीही सगळी कामं अगदी वेळेत आवरली…
रोजचीच त्याची होती सवय… पण आज किल्ली विसरला नाही…
तीही मग गाडीवर बसताना… ओड्नी सावरायला विसरली नाही… :)
रोजच्याच फास्ट स्पीडने… त्याने आजही गाडी चालवली…
घाबरली होती नेहमीसारखी… पण एकदाही त्याला हळू चालव नाही म्हणाली…
तिला ऑफिसच्या दारात सोडून… तो तसाच पुढे निघून गेला…
आज चक्क गप्पा न मारता तिनेही… त्याला नुसताच Bye केला…

न्हवतंच लक्ष दोघांचंही… ऑफिसच्या कुठल्याही कामात…
दोघांचा डबाही घ्यायचा विसरली होती… ती रागाच्या भरात…
रोजचे दिवसभरात १० calls… पण आज कुणीच call केला नाही…
एकमेकांच्या Call ची… साधी वाट सुद्धा पाहिली नाही…
मैत्रिणीसोबत तिचा दिवस… वरवर तरी मजेत गेला…
काहीही न घडल्यासारखा तोही… मित्रांच्यात नेहमीसारखा मिसळला…
क्षणाक्षणाला दोघांचाही राग… कणाकणाने वाढत होता…
त्याच्या मते ती 'हट्टी'… आणि तिच्या नजरेत तोच चुकीचा होता…

संध्याकाळी निघताना… तिने फक्त मिसकॉल दिला…
नेहमीसारखा लेट न होता… तोही अगदी वेळेवर पोहोचला…
परतीचा प्रवासही आज… एकही शब्द न बोलता झाला…
लग्नानंतर प्रथमच… त्यांचा दिवस असा अबोल्यात गेला…
मग कामाच्या नावाखाली… त्याने laptop मध्ये तोंड खुपसलं…
आणि तिला busy व्हायला… स्वयंपाकाच कारण सापडलं…
रागारागात तिने… जमेल तेवढेच जेवण करून ठेवले…
रोजच्यापेक्षा थोडं लवकरच… आज दोघे जेवायला बसले…
न मागताच सगळं काही… ती त्याच्या पुढयात देत होती…
अन त्याची नजर मात्र… TV वर Match पाहण्यात गुंतली होती…

जेवता जेवता अचानक… त्याला जोरात ठसका लागला…
राग बीग सगळा तिचा… क्षणात कुठल्या कुठे पळाला…
काय करावं काय नको… काहीच सुचेनासं झालं तिला…
राहिला होता घ्यायचा नेमका… दोघांचाही पाण्याचा पेला…
रुसवा फुगवा सगळं विसरून… ती त्याच्या जवळ गेली…
पाणी देऊ कि आणखी काही… भरल्या डोळ्यांनी विचारू लागली…
तिचा केविलवाणा चेहरा पाहून… त्याचा ठसका आपोआप शांत झाला…
उरला सुरला रागही… तो तिच्यासाठी विसरून गेला…
न राहवून अलगद… ती त्याला जाऊन बिलगली…
सकाळपासून हरवलेली त्याची सखी… पुन्हा त्याच्या कुशीत परतली…
हसू येत होत त्याचं त्यालाच… तिच्या केसांत हात फिरवत म्हणाला…
अग वेडे क्षणभर तरी सांभाळायचं होतंस तुझ्या खोट्या रागाला…
त्याला लागलेल्या एका ठसक्याने… सगळं चित्र क्षणात पालटलं…
नवरा-बायकोच्या नात्यातलं निरागस प्रेम… त्या दोघांना आज नव्याने जाणवलं…
परत नाही करायचा असा वेडेपणा… दोघांनीही पक्कं प्रॉमिस केलंय…
तिची अखंड बडबड आणि त्याचं न कंटाळता ऐकून घेणं… आता पुन्हा एकदा सुरु झालंय…

-टिंग्याची आई