कोल्हापुरी तांबडा-पांढरा…. :)

काय सुटलं ना पाणी तोंडाला या पोस्टच नाव वाचून? आणि भरीला भर म्हणजे हा चमचमीत फोटो… :) हे सगळ कागदावर उतरवताना माझंही असंच काहीसं झालं होतं… :)

तर कोल्हापुरी तांबडा-पांढरा म्हणजे जबरदस्त चव… जबरदस्त रंग आणि ते खाल्ल्यावर मिळणार जबरदस्त समाधान… आता तुम्ही म्हणाल कि हि इथे रेसिपी वगैरे सांगणार आहे कि काय? तर तसं काही नाही… :) फक्त सांगायचं आहे मला त्याबद्दल जे काही झणझणीत चमचमीत वाटत ते… :) बघा आवडतंय का ते…

कोणीतरी म्हटलंय… "कोल्हापुरी म्हणजे तिखट न्हवे तर कोल्हापुरी हि एक चव आहे… " आणि "हि चव असते कोल्हापुरातल्या प्रत्येक आईच्या हाताची… मन आणि जीभ दोन्हीही तृप्त करणारी…" (हे मी म्हटलंय ;)… हे वाचून इतकं बर वाटलं होत म्हणून सांगू…

कारण कधी ऑफिस मधल्या लोकांबरोबर बाहेर जेवायला गेलो आणि कोल्हापुरी मागवते म्हटलं कि लगेच सुरु…

"अरे नही शिल्पा… बहुत तिखा होगा…."

अस्सा राग येतो तेव्हा… म्हणावं वाटत " अरे जरा कोल्हापूरला चला, तिथे खा मग कळेल कोल्हापुरी काय चीज आहे ते…"

कधी कधी तांबड्या-पांढऱ्या वर मस्त discussion सुरु असताना एखाद्या अमराठी मित्राला हुक्की येते… आणि न राहवून विचारतोच शेवटी… हे काय असत नक्की?

मग त्यांना कांचन style मध्ये सांगावं लागतं…

"वो लाल रंग का रस्सा होता है उसको तांबडा मतलब रेड केहते है और वो जो आळणी पाणी काढ के नारळ का दुध डाल के बनता है उसको पांढरा बोलते है…" special कांचन हिंदी आहे हे… :)

एखादा Non-Veg प्राणी असेल तर निदान म्हणता तरी येत बाबा खाऊन बघ मग कळेल पण हेच एका पक्का Vegetarian माणसाला समजावणं म्हणजे Real दिव्य… :)

असो… तर कोल्हापुरात आजही एक पद्धत आहे… घरी आलेला पाहुणा कधी मटण खाल्ल्याशिवाय परत जात नाही… मटणाच जेवण न करता पाहुणा गेलाच तर त्याला अन घरच्यानाही चुकल्यासारखं वाटतं… पाहुणचार अर्धवट राहिल्यासारखं वाटतं… आजही इथे लाडक्या लेकीच्या आवडत्या तांबड्या-पांढऱ्यानेच तिचं केळवण केलं जातं आणि घरी जावईबापूंना मटणाच्या ताटावर बसून मनसोक्त रस्सा हाणल्याशिवाय बायकोच्या घरी आल्यासारखं वाटतच नाही… :)
सासरी आल्यापासून अशी आईच्या हातची मेजवानी ५-६ महिन्यातून एकदाच मिळते पण पुढचे सहा महिने वाट पाहायला पुरेशी असते… :) पण आलीच कधी अचानक आठवण तर मग पुरेपूर कोल्हापूर किंवा लई भारी कोल्हापुरी मधलं जेवण specially तांबडा-पांढरा हाणला कि जीवाला कसं बर वाटतंय…

अशी या तांबड्या पांढऱ्याची चवच काही निराळी अस्ते…. एकदा खाल्यावर पुन्हा खाईपर्यंत जिभेवर रेंगाळणारी… :)

आता हे सगळं सुचायचं खर कारण सांगते… :)

कोल्हापुरी तांबडा असो वा पांढरा… तो चमच्याने वगैरे खाण्यात काही अर्थ नाही… खरी मजा आहे ती अख्खी वाटी तोंडाला लावून व्हरपन्यातच… :)

परवा दसऱ्या दिवशी घरी मी येळोणीची (कटाची) आमटी केली होती… टिंग्या नेहमीप्रमाणे जेवायला बसला… स्वतःच्या हाताने अगदी जेवनासकट तोही मावेल एवढं मोठ ताट घेऊन… आमटी चपाती खायला… :)

खाता खाता अचानक टिंग्याने वाटी उचलली आणि सरळ तोंडाला लावली… बघता बघता अर्धी वाटी आमटी फस्त केली… मी बघतच बसले… आश्चर्य आणि कौतुक दोन्ही भाव माझ्या तोंडावर टणाटण उड्या मारत होते… :) आणि आमटी व्हर्पुन टिंग्याच्या तोंडावर जग जिंकल्याचा आनंद… :) सगळंच अप्रतिम… तेव्हा नकळत मी म्हणून गेले…

"आत्ता खरा कोल्हापुरी शोभलास बघ टिंग्या…"

आमटी येळोणीची होती... पण भावना अगदी तांबड्या पांढऱ्या सारखीच जबरदस्त… तर असा हा कोल्हापुरी तांबडा-पांढरा एकदम… "नादखुळा....."