सफर किल्ले दौलताबाद…

आपल्या पिल्लांमुळे कधी कधी आई बाबावर बरेच विपरीत प्रसंग ओढवतात… 
काही मजेशीर तर काही गंभीर… :)

तर असाच एक गमतीदार प्रसंग… टिंग्या मुळे माझ्यावर ओढवलेला… :)

(ऐतिहासिक भाषा वापरल्याबद्दल क्षमस्व… NOM…)

२७ डिसेंबर शके २०१४ चा दिवस… आज किल्ले दौलताबाद च्या सफरीचा बेत आखण्यात आला होता… सबंध कुर्ले कुटुंब या सफरी साठी उत्सुक होतं… सगळी तयारी झाली आणि उन्हं खाली झाल्यावर जेमतेम तिसऱ्या प्रहरी गड चढायला प्रारंभ करण्यात आला… युवराज टिंग्याराजे आऊ साहेबांचा (म्हणजे टिंग्याची आई :) हात हातात घेऊन गडाची पाहणी करायला निघाले… 

किल्ले दौलताबाद हा एक अजय गड म्हणून वाखानण्यात आलेला आहे… युद्धाच्या दृष्टीने अगदी खोलवर विचार करून बांधलेला वास्तुशास्त्राचा एक उत्तम नमुना… आज इतका काळ लोटला तरी गड चांगला जोपासण्यात आला आहे हे पाहून आऊसाहेब मनोमन सुखावल्या… (म्हणजे मीच ;)

गडाच्या महादरवाजा पासून पाहणीला सुरुवात झाली… युवराज टिंग्याराजे आज खूप खुशीत होते… अशी वास्तू ते प्रथमच पाहत होते… त्यांचा आनंद जणू गगनात मावत न्हवता… आऊ साहेबांना कौतुकाने ते प्रत्येक गोष्ट दाखवत होते… अगदी दगडी भिंतीपासून, मंदिरापासून ते उंचच उंच चांद मिनार पर्यंत सगळ काही… एक एक गोष्ट दोघे डोळे भरून पाहत होते… आज युवराजांकडे एवढं त्राण कोठून आले होते कोण जाणे… आदल्या दिवसाच्या प्रवासाचा शीण जणू कुठल्या कुठे पळून गेला होता… आज दुप्पट उत्साहाने युवराज किल्ला पाहत होते… 

जेम तेम तीन-साडेतीन वर्षाच ते नव्या जमान्याच गोंडस रुपडं त्या जुन्या पिढीच्या वास्तूला निरखून पाहत होतं… जणू नव्या-जुन्याची पुन्हा एकदा नव्याने भेट घडत होती… :)

दोन एक दरवाजे पार करून जवळ जवळ निम्मा गड सर करून झाला होता… आऊ साहेब आणि युवराज विश्रांतीसाठी थोडा वेळ तिथेच थांबले… सोबत युवराजांच्या आतेबहीण ताईसाहेब ही होत्या… बाकी सर्व मंडळी आणि आबासाहेब (टिंग्याचे बाबा) गड टापोटाप चढणार होती… म्हणून मग सगळे पुढे गेले… 

युवराज आणि ताई साहेब यांचे खेळ रंगले होते… सृष्टी सौंदर्य पाहण्यात आऊ गुंग होत्या…. 
इतक्यात…. 
युवराजांनी साद घातली…. "आऊ……… आमच्या पोटात दुखतंय… " 
आऊ क्षणभर घाबरल्या… काय झालं पाहतात तर……. 
"टिंग्याला शी आली होती…." :) :) :) ;)

आता काय करावं आऊना समजेना… साक्षात आणीबाणीचा प्रसंगच येउन ठेपला होता… आबासाहेब आणि मंडळी बरीच दूर पोहोचली होती… गड पुढे चढणे आता शक्य न्हवते… आणि खाली उतरावं म्हटलं तर युवराजांना पाऊल टाकवत न्हवतं… काय करावे कुठे जावे…? 

गडाच्या पायथ्याला सोय असल्याचं ठाऊक होतं… मग आऊनीच निर्णय घेतला…. 
पदर खोचला आणि युवराजांना पाठीवर (कोकरू) घेतलं … पायातल्या वाहणा हातात घेतल्या आणि झाल्या गड उतरायला सज्ज… 
क्षणात त्यांनी पायऱ्या उतरायला सुरुवात केली… एक एक करत झरझर पायऱ्या उतरूही लागल्या…. एक-दोन-तीन दरवाजे मागे पडले… 
युवराज मात्र त्या माऊलीच्या पाठीवर आनंदाने विराजमान झाले होते… 

बघता बघता आऊ गडाच्या पायथ्याला पोचल्यापण…
युवराज चपळाईने पाय उतार झाले आणि जाऊन काम तमाम करून आले… 
आत्ता कुठे त्यांना हायसं वाटलं आणि आऊच्याही जीवात जीव आला… ;) :)

पोरासाठी हिरकणी रात्रीचं कडा उतरली होती… आणि आज टिंग्याच्या आईनेही पोराला पाठीवर घेऊन मोठ्या हिमतीने गड उतरला…  

आबासाहेब आणि बाकी मंडळींना ही खबर गड उतरल्या नंतरच मिळाली…. 
आणि हा सर्व वृत्तांत ऐकून…. 

सगळे अक्षरशः पोट धरून धरून हसत होते… :D :D
टिंग्याने अशी त्याच्या आईची जबरदस्त फजिती करून टाकली होती… 
सगळं आठवलं कि आजही हसून हसून पुरेवाट होते… :)

तर असेच काही प्रसंग या पिल्लांमुळे सगळ्याच आई-बाबावर येत असतात पण आई-बाबा सगळं व्यवस्थित सांभाळून घेतात… आणि प्रत्येक वेळ बरोबर निभावून नेतात… अगदी टिंग्याच्या आईने नेली तशी… :):)

- टिंग्याची आई 
पोस्टच्या टायटल मधलं सफर ऐवजी Suffer असंच लिहावसं वाटत होतं… ;)