अवेळी पाऊस दाटून आलाय....

आज पुन्हा एकदा अवेळी….  पाऊस दाटून आलाय….
जुन्या आठवणींसोबत… चार नवी स्वप्न घेऊन आलाय… 
काळभोर आभाळही…. आज ओंजळीत भरून आलंय….
पहिले वाहिले थेंब झेलत…. मन पाखरू बेभान झालंय….
भिजल्या मातीच्या सुगंधाने…. आसमंत दरवळून टाकलाय….
धरतीचं सौंदर्य वाढवण्या…. सूर्य क्षितिजावर इद्रधनु होऊन झुकलाय….

एक थेंब आठवण…. तर दुसरा स्वप्न बनून बरसतोय….  
एका डोळ्यात अश्रू …. तर दुसऱ्यात हसू म्हणून सापडतोय….
नेहमीसारखा आठवणींचा चिखल…. आजसुद्धा साचलाय….
पण नव्या स्वप्नांचा अंकुर…. त्याच चिखलात रुजलाय….
असाच धो धो पडत रहावा…. असं मनापासून वाटतंय….
थेंबांच्या मंजुळ तालावर…. तुझंच गीत गावंसं वाटतंय….
पूर्वीसारखा उदासवाणा…. नाही राहिला आता माझा पाऊस….
पाठमोऱ्या तुझी आठवण नाही…. तर जवळ येणाऱ्या तुझं स्वप्न दाखवतोय माझा पाऊस….

पूर्वी जेव्हा जेव्हा पडायचा…. तुझ्याच आठवणी घेऊन यायचा….
धुरकटलेला प्रत्येक क्षण…. पुन्हा स्वच्छ करून जायचा….
नकोच वाटायचा अगदी… मग म्हटलं थेंबात स्वप्न दिसतंय का पहावं….
पापण्या भिजवणार्या पावसात…. स्वतःच चिंब भिजून पहावं….
खर सांगू, त्या दिवसापासून…. पाऊस नकोसा वाटत नाही….
मनमोकळ बरसून जातो…. हल्ली तो माझ्या डोळ्यांत दाटत नाही….
मनावर साचलेली मळभ…. छान स्वच्छ धुवून जातो….
पुन्हा नव्याने सुरुवात कर…. माझं मीच स्वतःला सांगतो….

पण… 
नेहमीसारखाच आजही बघ…. कसा अवेळी तो दाटून आलाय….
बघ जमलं तर… 
तुही थोडं भिजून घे… स्वप्न नवं पाहून घे… तो नुकताच कोपर्यावरून वळलाय… :)

- टिंग्याची आई