माझी माय आज पोरकी झाली....

25 july 2012 la majhi aaji geli..... hi kavita mi kharokhar anubhavleli ahe... :-(

त्या दिवशी सकाळी सकाळी सांगावा आला...
भांड भर चहा माझ्या हातान पालथा झाला...
माझ्या माहेरचा निरोप घेऊन माणूस धापा टाकत आला...
माझी आजी गेली म्हणून सांगायला....

काय करू काय समजना.. सगळंच सुन्न झाल...
सासूबाई कड बघून मला तर रडूच फुटलं...
सगळ तसंच सोडलं नि लेकराला कडेवर घेतलं..
घराचा निरोप घेऊन पायीच स्टेशन गाठल...

गाडीवाल्याला आज जरा लवकर पोचाव म्हणल...
रस्ता गावल तसा पलीवतो म्हणत त्येन मला समजवल..
का कुणास ठाऊक रस्ता सरता सरत न्हवता...
आजीच तोंड बघायला जीव कासावीस झालता...

कशीतरी पोचले पण घरात पाय टाकायला जरा भीतीच वाटत हुती...
प्रेमान जवळ घ्यायला आज तिथे आजी असणार न्हवती...
कानाकोपर्यात आजी बरोबरच एक एक क्षण जिवंत झाला हुता...
अन भेदरलेला जीव माझ्या माय ला शोधीत हुता...

एका कोपर्यात रडत बसलेली माय आज वळखू येईना...
आई साठी रडणार लेकरू होत ते.. माझी माय तिच्यात दिसंना..
डोळ्यातलं पाणी तिच्या काय केल्या थांबना...
आईसाठी हत्त धरून बसलेली माय आज कुणाचाच ऐकणा..

सगळ्या घराला सावरणारी माय आता स्वत ढासळली हुती...
माझ्या आजीची ४५ वर्षाची लेक धाय मोकलून रडत हुती...
आई.. आई.. म्हणून आभाळाकड बघून नुसतीच हाका मारत हुती...
माझी गाय आज तिच्या आई साठी हंबरडा फोडत हुती...

तवा नकळत मनात कुठेतरी मोठेपण जाणवलं...
थोडी मोठी होऊन आईला मीच आपल्या कुशीत घेतलं...
मांडीवर डोक ठेऊन तिला मायेन गोंजारलं...
जुनीच तिची अंगाई गाऊन तिला शांत निजवल..

आई किती मोठी असते.. आज मला खरी कळली...
लेकरू जस मोठ झाल .. तशी आईची माया वाढतच गेली...
दैवाची हि रीत कुणाला कधीच नाही कळली.... माझी माय आज पोरकी झाली....
आणि  माझ्याच अंगाईत माझ्या माय ला तिची आई भेटली...
- शिल्पा लिमकर