टिंग्याच्या लीला....

चिमुकले ओठ पसरून डोळे मिचकावत गोड गोड हसायचं
बाबांनी मारलं म्हणून खोट खोट रडायचं...
रोज सकाळी आजी सोबत देवबाप्पा करायला बसायचं..
संध्याकाळी आजोबांसोबत शुभंकरोती म्हणायचं....
आणि सगळ्यांच्या खोड्या काढून शेवटी आईच्या कुशीत शिरायचं...

सकाळी त्याला पेपर हवा वाचायला आणि पुस्तक अभ्यासाला...
चांगलाच पटाईत झालाय आता प्राणी पक्षी ओळखायला..
गाडी, घोडा, सायकल सोबत भांडीही लागतात खेळायला..
रिमोट घेऊन सगळ्यांना सांगतो मोराच गाण लावायला..
आणि झोपताना सुद्धा आईला सांगे आवडीची अंगाई गायला...

मऊ मऊ भात रोज चिऊ काऊ सोबत खायचा...
घरभर हिंडत फिरत दुधू चा ग्लास संपवायचा..
वरण असो वा औषध दोन्ही सेमच व्हरपायचं..
वाटीभर आळणी पाणी every Sunday हाणायच...
पण Apple आणि आंबा मात्र एकट्यालाच असत खायचं...

सगळ्या वस्तू हातात देत Tan Tu (Thank You) म्हणायचं..
गॉगल लावून hero बनून आऊ (WOW) म्हणत हिंडायचं..
आईला मनसोक्त बडवून मग उगीचच तॉई तॉई (Sorry Sorry ) करायचं..
कोणीही भूर जाताना Bye Bye करत धाडकन दार लावायचं...
आमच enlish असलं भारी सगळ्यांना बोलायला लावायचं..

रात्रभर जागवूनही सकाळी याला घाई.. आईला लवकर उठवायची..
घोडा घोडा करत तिची दुखरी पाठ दाबायची...
ऑफिसची बाग तिची.. त्याला स्वताच असते आवरायची...
गच्चीतून गाडी आईची दूर दूर.... जाऊस्तोवर बघायची...
आणि संध्याकाळी आई घरी आल्यावर.. धावत जाऊन घट्ट मिठी मारायची.... आणि एक गोड गोड पापी द्यायची...
 

पैजणाच्या मंजुळ बोलावर आईचा बाळ असा धावला..
हसत खेळत बोबड बोलत.. त्याने सगळ्यांना लळा लावला...
आनंदाच्या झुल्यावर.. आईचा विठ्ठल तिला गवसला...
आई कशी म्हणते...
मनापासून वाटत.. बाळ कृष्णही कधीतरी असाच असेल खेळला...
त्याचीच आठवण येते.. अनुभवताना या टिंग्याच्या लीला.......

 

 -- टिंग्याची आई.. शिल्पा