पण याला शब्दांत बांधणं... खूपच कठीण आहे...
अणू-रेणू इतकं सूक्ष्म... तर कधी ब्रह्मांडाहून मोठं होतं...
एका क्षणाला इथे सापडेल... तर दुसऱ्या क्षणी साता समुद्रापार पोचतं...
अशीच एखादी गोष्ट... जिला मनाची आकृती म्हणावी...?
आज पाण्याकडे बघून... असेच काहीसे वाटले...
एक एक करत विचारांचे... मनात असंख्य तरंग उठले...
मन म्हणजे पाणी….
विचारांच्या लाखो लाटांनी... शांत किनाऱ्याकडे झेपावणारं...
प्रवासात लागणाऱ्या गावांप्रमाणे... आयुष्यातली माणसं जोडणारं...
प्रेमासाठी व्याकूळ झालेल्या... जीवांची तहान भागवणारं...
आपल्या शुभ्र जलधारांनी... आयुष्याचं सौंदर्य वाढवणारा...
चुकल्या-माकल्या असंख्य पापाचं... प्रायश्चित्त करणारा...
हळू हळू जमिनीत मुरून... नुसतंच चिखल म्हणून उरलेलं...
राग, द्वेष, मत्सर... या वासुकींना आश्रय देणारं...
न लाभलेल्या सुखांचा... खोटाच आभास निर्माण करणारं...
या विशाल जगाच्या पाठीवर... स्वतःचं अस्तित्व घडवायला निघालेला...
प्रत्येक थेंबात नवी आशा घेऊन... सुखाचा नवा अंकुर रुजवणारं...
मन म्हणजे आपल्याच डोळ्यातलं पाणी... उत्कट भावना व्यक्त करणारं...
सुखात असो वा दु:खात... आपली अखंड साथ देणारं...
कधी कुणाच्या आठवणीने... कंठामध्ये दाटणारं...
तर कधी कुणी भेटल्यावर... आनंद बनून डोळ्यांत साठणारं...
हृदय नावाच्या छोट्याशा खोलीत... कायमचं घर करून बसलेलं...
- टिंग्याची आई
No comments:
Post a Comment