मी कधीही घराबाहेर पडताना पर्समध्ये एखाद वही पेन नक्की असतं… ऑफिस मध्ये, कधी पाहुण्यांकडे तर अगदी प्रवासात सुद्धा… कोण कधी एखादी ओळ सुचेल आणि ती वहीत उतरून ठेवावीशी वाटेल… :) एकदा अशीच ऑफिस मध्ये वही न्यायची विसरले तेव्हाची हि हलकी फुलकी गोष्ट…
कोणास ठाऊक कशी...
आज नेमकी कवितेची वही विसरले...
पर्स वगैरे बदलायच्या नादात...
वही-पेन दोन्ही घरीच ठेऊन आले...
ठीक आहे वाटलं होतं...
काहीच फरक पडणार नाही...
फार फार तर काय होईल...
आज कविता लिहायला जमणार नाही...
अहो मी सोडून दिलं सहज...
पण माझ्या मनाने मनावर घेतलं...
किती नाही म्हटलं तरी...
एक एक नवं कडवं सुचू लागलं...
नुसतंच सुचत होतं...
नेमकं लिहून काढता येईना...
वहीतच लिहायची सवय नडली...
computer वर लिहायची इच्छा होईना...
अर्धवट राहिलेल्या बऱ्याच कविता...
आज हट्ट धरून बसल्या...
अन बऱ्याचशा नवीनही...
रांगेत येउन उभ्या राहिल्या.....
म्हटल आजचा दिवस थांबा...
उद्या सगळ्यांना पूर्ण करेन...
छान छान अक्षरात...
तुम्हाला वहीत उतरून काढेन...
विचार, मन आणि शब्द...
कोणीच तयार न्हवतं ऐकायला...
पावलंही वळत होती घराकडे...
विसरलेलं वही-पेन आणायला...
एक एक ओळ सुचेल तशी...
मग मनातच साठवत गेले...
घरी गेल्या गेल्या उतरून काढायचे...
हे आधीच होते ठरवून ठेवले...
घरी पोचताच पहिल्यांदा...
लाडके वही-पेन बाहेर काढले...
भराभरा लिहावं सगळं...
म्हणून पुन्हा पुन्हा आठवले...
पण झालं भलतंच...
वही हातात घेताच...
सगळे विचार भूर उडाले...
लेखणीला पाहून हातात...
जणू शब्द दशदिशा पळाले...
काय चाललंय नक्की...
माझं मलाच कळत न्हवतं...
पण कवितेच्या वाहिशिवाय करमत नाही...
हे आज पहिल्यांदाच कळलं होतं...
बाकी कवितांचं काय...
आज नाही तर उद्या सुचतील...
कधी हट्टाने कधी सहज...
सगळ्या या प्रिय वहीतच विसावतील... :)
- टिंग्याची आई
No comments:
Post a Comment