रामरक्षा…

'तानी' आपल्या सुखी संसारात रमलेली एक मुलगी… छोटंसं कुटुंब आहे तिचं… जीवाला जीव देणारा नवरा, आई-बापाची माया देणारे सासू-सासरे आणि गोंडस पिल्लू… सगळे सुखाने राहतात तिच्या घरकुलात… तानी शिकली सवरलेली, नोकरीसुद्धा करते… तशी अगदीच फॉरवर्ड वगैरे नाहीये पण बऱ्यापैकी बदलत्या जगासोबत पावलं टाकते आहे… आपल्या छोट्याशा संसारात चं रमलिये… देवाची भक्ती करायचा फार नाद आहे तानीला… पण हल्ली घर, ऑफिस आणि पिल्लुच्या नादात जमतच नाही तिला… कशीबशी रोजची नेमाची ५ मिनिटे देवासमोर शांतपणे टेकते बाकी दिवसरात्र धावपळ सुरूच असते… :) मनात खंत तर आहेच पण तरीही जमेल तशी पूजा अर्चा सुरु असते तिची… :)
सगळं काही ठीक ठाक सुरु असताना परवा तानीचा छकुला अचानक आजारी पडला… ताप चढत होता आणि पिल्लू मलूल होत चाललं होतं… डॉक्टर झाला, औषधं झाली पण गुण येईना… पोराच्या अन तानीच्या दोघांच्याही पोटात घास जाईना झाला… दर ५-६ तासाला पिल्लाचा ताप चढत होता… जरा कमी झाला म्हणावं तर परत वाढत होता… दिवसरात्र तानी आणि तिच्या सासूबाई त्याची काळजी घेत होत्या… चार दिवस होऊन गेले तरी काही फरक पडेना… देवालाही १० वेळा हात जोडून झाले होते… पण जणू तो हि काहीच ऐकत न्हवता… पाचव्या दिवशी परत दवाखाना झाला… डॉक्टर ने एक दोन औषधं बदलून दिली… पोराला घेऊन तानी घरी आली औषध वगैरे दिलं… ताप अजूनही होताच… 
दिवेलागनीची वेळ होती… देव्हाऱ्यात नंदादीप शांतपणे तेवत होता… तानीला आता देव बाप्पाचाही राग यायला लागला… :( पिल्लूला बरं वाटावं  म्हणून तिने बऱ्याचदा त्याला हात जोडले होते… त्या नंदादीपाकडे बघता बघता न जाणो कुठून तानीला रामरक्षेची आठवण झाली… रामरक्षेचे मंद सूर तिच्या कानात घुमू लागले… तिची आजी लहानपणी तिला सांगायची रामरक्षेत खूप शक्ती आहे… कुठलही संकट आलं तर एकदा मनापासून रामरक्षा म्हण… प्रभू श्रीराम धावत येतील तुझ्या मदतीला… आणि याचा अनुभवही बऱ्याचदा तानीने स्वतः घेतला होता… आपल्याला हे आधी का बर सुचलं नाही हेच तिला कळेना… एक अनामिक शक्ती तिला साद घालत होती… 
तानी शांतपणे उठली… तापलेल्या पोराला मांडीवर घेतलं आणि देवापुढे बसली… हातात थोडासा अंगारा घेतला… आणि जमेल तितक्या मोठ्या आणि स्पष्ट आवाजात रामरक्षा म्हणायला सुरवात केली… जणू ती रामरायाला ऐकू जावी अशी तिची इच्छा होती… इतकी वर्षं म्हटली न्हवती तरीही रामरक्षेतला प्रत्येक स्तोत्र तिच्या तोंडून जणू आपोआप निघत होता… मिटल्या डोळ्यासमोर श्रीरामाचा शांत आणि सुखद चेहरा दिसत होता… आणि तिचा जीव मुठीत पकडलेल्या रक्षेमध्ये एकवटला होता… एक एक शब्द सगळं वातावरण राममय करत होता… कधी न्हवे ते पिल्लूसुद्धा आईकडे बघत शांतपणे मांडीवर बसलं होत…. 
रामरक्षा म्हणून होताच तिने शांतपणे डोळे उघडले… हातातला अंगारा पिल्लुच्या कपाळाला आणि अंगाला लावला…. समाधानाने देवाला नमस्कार केला… तिला खात्री होती कि आता तिच्या बाळाला नक्की बरं वाटणार… 
त्या रात्री पोराला चांगली झोप लागली आणि ताप बऱ्यापैकी कमी झाला… आईने भक्तिभावाने म्हटलेल्या रामरक्षेचा गुण आला…. :) तानीने धावत जाऊन देवासमोर डोकं टेकलं… आजीने सांगितलेल्या एका प्रभावी अस्त्राचा तिला आज पुन्हा एकदा अनुभव आला होता…
खरं सांगायचं तर… हा गुण नक्की डॉक्टरने बदलून दिलेल्या औषधाचा होता कि खरंच रामरक्षेचा…  हे त्या श्रीरामालाच ठाऊक… :)
तानीचा मात्र ठाम विश्वास आहे… "रामरक्षा" हेच खरं गुणकारी औषध तिच्या लाडक्या पिल्लूला लागू पडलंय…. आता पिल्लू छान खेळतंय बागडतंय… अन तानीच्या मनात रामरक्षेच पठण अखंड चालू झालंय… तिच्या पिलाच्या अखंड रक्षणासाठी… :)
जय श्री राम…!!!!

- टिंग्याची आई