आठवणींच जुनंच वादळ… पुन्हा एकदा धावून आलं…
पावला पावलाला एकेक आठवण… जणू कधीची वाट बघत उभी होती…
मला परत आलेलं पाहताच… धावत येऊन बिलगत होती…
सगळं काही जसच्या तसं होतं असंही नाही…
पण पावलांनी वाट ओळखलीच नाही असंही नाही…
तो चौक, तो कट्टा, ती चहाची टपरी…
तिथे घालवलेले क्षण… आणि तीच जुनी मी…
सगळेच जणू त्या क्षणाला… जिवंत झाले होते…
flashback मध्ये जाऊन… तेच जुने क्षण पुन्हा अनुभवत होते…
एकटीच होते आज मी… सोबत फक्त आठवणी होत्या…
एकाकी रस्त्यावर… जुन्याच पाऊलखुणा सापडत होत्या…
जास्त वेळ नाही अगदी थोडाच वेळ थांबले…
आठवणीत गुंतलेले श्वास जरा लांबले…
मनात खोलवर दडलेलं काहीतरी… उफाळून वर येऊ पाहत होतं…
सांगायचं राहून गेलेलं… आज ओरडून सांगू बघत होतं…
पण…
ऐकायला आज तिथं कोणीच न्हवतं…
मागे पडलंय ते पान आता… मन हेच नेमकं विसरलं होतं…
शेवटी त्या जुन्या ठिकाणाचा…
न राहवून निरोप घेतला…
आठवणींचा पेटारा तिथेच बंद करून…
पुन्हा नव्या जगाचा रस्ता धरला…
- टिंग्याची आई
No comments:
Post a Comment