आजी आजोबांची खोली…

आजी आजोबांची परवानगी न घेता हि कविता लिहिल्याबद्दल क्षमस्व… 

औषधाच्या रिकाम्या बाटल्यांचे… 
मनोरे जागोजागी रचलेले… 
कशाला हवीये दुसरी शोभा… 
त्यांनीच तर घर सारे सजलेले… 

बसल्याजागी आडवं व्हावं… 
अशी  सोय मुद्दामून केलेली… 
ऐस पैस सोफ्याची जागाही… 
नव्या व्हील चेयरने घेतलेली… 

छोटी मोठी सगळीच कपडे… 
कपाटाच्या बाहेरच डोकावणारी… 
जमेल तसं… आमची आजी दिसे… 
थरथरणाऱ्या हातांनी आवरणारी… 

आजीला लागतो कधी Fan… 
तर आजोबांना वार अजिबात चालतच नाही… 
२४ तास चालू त्याचं T.V. च दुकान… 
तिला मुळी पसंतच पडत नाही… 

सावरून थकलीये आता काठी… 
पण आज्जी आजही तरतरीत आहे…. 
व्हील चेयर कितीही कोरी असेना का… 
आजोबांची उभं राहायची उमेद तिच्याहून नवी आहे… 

परतुंडाच्या साखळ्यांच्या नादावर… 
आनंद घरभर दुडू दुडू धावतोय… 
आयुष्याच्या अतिजीर्ण झालेल्या वटवृक्षालाही… 
पुन्हा एकदा नव्याने फुलायला लावतोय… 

सगळ्या घरात जाणवत असल्या जरी… 
The End च्या बर्याचशा खुणा… 
क्षितिजावर झुकलेल्या सुर्यालाही इथे… 
नव्या उमेदीने उगवायचं असतं पुन्हा…. 

Ever Smiling आजी आजोबांना पाहून… 
खरंच खूप समाधान वाटत… 
आजही ताजतवान त्याचं मन पाहून…आम्हा लहानांना… 
सगळी Tensions विसरून रोज नव्याने जगायचं सामर्थ्य मिळतं… 
Hats  Off to आजी-आजोबा…. :)

- टिंग्याची आई
Specially dedicated to someone... :)