शाळा...

बालवाडीत जाईपर्यंत आम्हाला… पुस्तक काय असते ठाऊक न्हवतं… 
आणि आता Nursery चं पुस्तक पण… म्हणे कव्हर घालूनच लागतं… 

नुसत्या पाटी-पेन्सिलवर… आमचं पाचवी पर्यंत सहज चालायचं… 
आजकाल पहिल्या वर्गातच पोरावर… दप्तराच भलं मोठं ओझं लादायचं… 

मळ खाऊन खाऊन दमलेली चड्डी… आम्ही पुन्हा धुवेपर्यंत वापरायची… 
अन हल्ली अगदी स्वच्छ धुतलेल्या Uniform ला… म्हणे इस्त्री सुद्धा मारायची… 

आमची आजी म्हणायची… मला फक्त ग म भ न कळतो… 
 आणि इथे नातू आजीला… ABCD म्हणायला लावतो… 

शाळेतले एकुलेते एक मास्तर… सगळ्या विषयांत Expert असायचे… 
आता प्रत्येक subjectला separate teacher… तरीही पोरांना Extra Tutions लावायचे… 

मास्तरांच्या छड्यांनी… आमचे हात रोज सुजलेले असायचे… 
इकडे शिक्षकांना कडक Warning… आता वांदे झालेत नुसते ओरडायचे… 

कसेही असले मास्तर तरी… पोरांवर त्यांचा खूप जीव होता… 
आज शिक्षक  पोरांचा संबंध… उरलाय तो फक्त शाळेपुरता… 

दिव्याच्या उजेडात जागा मिळेल तिथे… आमचा अभ्यास चालत असे… 
अन घरी दोन वर्षांचा चिमणा… Study Table घेऊनच अभ्यासला बसे… 

कशी होती आमची शाळा… आता अशी कशी झाली आहे…?
ज्ञानार्जन साफ विसरून… अर्थार्जनाच्या मागे का बर धावते आहे…??

उज्ज्वल भविष्याचं शिखर गाठायला… शाळा म्हणजे आमचा आधार होती… 
पण आता तिथे मिळते फक्त… पोरगं निरक्षर नसल्याची पावती….

- टिंग्याची आई