तुझी आठवण आली की असच काहीसं होत...

डबडबलेले डोळे... गहिवरलेला श्वास..
दाटून आलेला कंठ.. अन तू जवळ असल्याचा भास.....
तुझी आठवण आली की असच काहीसं होत...

व्याकूळ झालेलं मन.. कासावीस झालेला जीव....
तुझ्यासाठी धडधडणार ऊर... अन फक्त तुझीच उणीव...
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

अवचित थबकलेली पावलं.. थरथरणारे दोन हात...
एक अनामिक कालवाकालव... अन हवी हवीशी वाटणारी तुझी साथ...
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

ओठांतच विरलेली हाक.. सर्वांगातल हरवलेलं बळ...
स्वतःलाच मारलेली घट्ट मिठी... अन तुला भेटण्यासाठी अखंड तळमळ....
तुझी आठवण आली कि असच काहीसं होत...

अशाच वादळासारख्या धावून येतात आठवणी..
त्यात गुरफटलेली मी...
रोज अशीच जाते सांजवेळ...
मागे उरते एकटीच तुझी वाट  पाहणारी मी....

-- शिल्पा

नुसतंच सुचलं म्हणून लिहून टाकलं... :)