गणपती बाप्पा मोरया....

Weekdays मध्ये ऑफिसमुळे  कधी घरी नाही जाता येत... मग शुक्रवार ऐवजी शनिवारी सकाळी सकाळी लवकर उठून बाहेर पडाव लागतं... परवा एकदा असंच झालं......
आज मी फारच लवकर उठले होते.. पटकन आवरलं.. निघाले आणि स्वारगेटच्या बस मध्ये बसले...... तशा कोल्हापूरला बऱ्याच गाड्या असतात त्यामुळे थोडाफार उशीर झाला तर हरकत नसते..... पण काय करणार घरी जायची घाई झालेली असते न आम्हाला... :)
अप्पा बळवंत चौकात बस आली आणि दगडूशेठच मंदिर हलकसं दिसलं... लोक अगदी थोडेच उतरले आणि चढले देखील... आता दगडूशेठच दर्शन होणार होत.... पुण्यात आल्यापासून त्याचाच एकमेव आधार आहे.... कधीही काही वाटल कि दर्शन घ्यायला येतो आम्ही... आम्ही म्हणजे मी आणि माझी मैत्रीण अस्मिता.... :)
आजही तसच काहीसं वाटलं आणि मी स्वारगेट ऐवजी आप्पा बळवंत चौकातच उतरले.....
मंदिराकडे जाता जाताच दगडूशेठच अस्तित्व हळू हळू जाणवू लागलं... आणि मंदिरासमोर जाताच... त्याच दर्शन झालं.....
आज बाप्पा वेगळाच दिसत होता.... अजून अंगावर एकही दागिना घातला न्हवता.... उपरण देखील घातल न्हवत अजून... कदाचित पूजेला प्रारंभ झाला न्हवता..... जणू बाप्पा नुकताच अंघोळ करून पाटावर विराजमान झाला होता.... धोतरही अजून थोडफार ओलसर दिसत होत.... एकटाच बसला होता पाटावर... आजूबाजूला कोणीच न्हवत... कदाचित बाप्पाचू अंघोळ आटोपली आहे हे पुजारी काकांच्या लक्षात आल न्हवत..... :) बाप्पा मात्र अगदी निवांत बसला होता.... जणू वात पाहत होता बाकी पूजा अर्चनेची.... पुढे माझीच विचारचक्र फिरू लागली... आणि माझा बाप्पा चक्क बोलू लागला... :)
               "अरे किशोर... (भटजींच नाव बर का तिथल्या) झालीये माझी अंघोळ केव्हाची.. आवरताय ना आता..? अरे भक्त गण यायला सुरुवात झालीये हळू हळू... आवरा बर लवकर.... " आणि बाप्पाच सगळ आवरायला चार चौघे पुढे झाले....
             आपल्या बाप्पाकडे भरपूर दागिने आहेत हे तर तुम्हाला ठाऊकच आहे.... राणे बुवांनी पेटी उघडली आणि एक हार बाहेर काढला... बाप्पा म्हणाला.. " अहो राणे... रोज रोज एकच हार नको... मला आज ती मोत्यांची माल आहे ना... तीच घाला.. खूप छान आहे....किशोर तो मोठा हार तू घाल आणि हो... पोटावर व्यवस्थित येऊ देत हा...  तिकडे सरकला तर बर नाही दिसत.... अरे माधवा... बाजूबंद इतका सैल का रे बांधतात कोणी.....? वेड्या व्यवस्थित बांध बर.... माझे हात रिकामे नसतात रे पुन्हा पुन्हा वर सरकवायला...."
" अरे आज महेश नाहीये का रे? दिसला नाही सकाळपासून... चंदू आलाय का त्याच्या ऐवजी आज...? बर बर ठीक आहे.... :) राणे बुआ धोतराच्या निऱ्या व्यवस्थित करा बर का... त्या घड्या आणि ती जरी खूप छान दिसते... आणि हो आज धोतर लालच नेसवा मला सोनेरी धडीच...."
राणेंनी धोतर नेसवून घेतलं अगदी चापून चोपून.. बाप्पाला हव तस्स....
सगळे अलंकार एक एक करून बाप्पाच्या अंगावर चढत होते.. सगळ्याकडे बाप्पाच अगदी बारीक लक्ष होत... मधूनच तो होकार तर कधी लटकेच मान हलवून नकार देत असे एखाद्या अलंकाराला....
माधव कर्णालंकार घालत होता... " माधवा हळू रे...!!! कानात वळवळ होते माझ्या... गुदगुल्या होतात मला...." बाप्पा हसत हसत सांगत होता.... राणेंनी आता मुकुट चढवला.... बाप्पाने एकदा मुकुताकडे पाहिलं आणि म्हणाला... "राणे.. केवढा हा मुकुट... डोक दुखत हो कधी कधी माझ.... पण छान आहे हो... भक्तांनी खूप सुंदर बनवलाय..."
आता सोन्डेवरचे दागिनेही जागेवर बसले होते.... सर्वांनी एक एक शस्त्रे बाप्पाच्या हातात दिली.... आणि बाप्पानेही ती सगळी छान धारण केली.... डाव्या हातात छान मोदक पकडला... आणि उजवा हात बाप्पाने आशीर्वादासाठी वर केला..... बाप्पा आजही खूप छान दिसत होता.... किशोर भटाने दुर्वांची भली मोठ्ठी माळ बाप्पाला घातली आणि तेव्हा बाप्पाच्या तोंडावर शीतलतेच तेज पसरल्यासारख वाटलं....
              मलाही आज खूप समाधान मिळाल बाप्पाचा सगळा साज शृंगार पाहून... बाप्पा आता व्यवस्थित स्थानापन्न झाला..... मला वाटल आत्ताच जाव आणि बाप्पाचा एक गोड गोड पाप घ्यावा आणि त्याच्या मांडीवरचा मोदकाचा हात बाजूला सारून छानपैकी त्याच्या मांडीवर डोक ठेवाव आणि शांतपणे सगळ काही विसरून निवांत झोपून जावं..... तेव्हा बाप्पाही डोक्यावरून हात फिरवेल माझ्या आणि मला शांत झोपवेल.... त्याच्या कामात नक्कीच व्यत्यय येणार नाही.... भक्तगण दर्शन घेत राहतील... पण माझा बाप्पा मला काही जाग येऊ द्यायचा नाही.... :)
            क्षणभर खरच मी तिथे पोचले होते... कदाचित तो क्षण मी आणि माझा बाप्पा दोघेही खरोखर जगलो होतो... आज मला बाप्पाला सोडून जावंस वाटतच न्हवत... पण शेवटी बाप्पानेच एक cute smile दिली आणि पुढे जायची आज्ञा दिली....
           बाप्पाचं तर ऐकायलाच हव ना... म्हणून मग bag उचलली आणि हसतच घरी जायला निघाले... माझ्याच डोळ्यात मी बाप्पाला पाहत होते.. आणि कदाचित बाप्पाही माझ्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे वाकून पाहत होता..... बाप्पला म्हटलं... " येते ह लगेच..." आणि मी निघाले.....

गणपती बाप्पा मोरया.....!!!!!!!!!!!!!