पुरे झालं आता रोजचं...हे कवितेतून उत्तर देण...
डोळ्यांत साचलेल्या पाण्याला...
शब्दांवाटे मोकळ करण....
हात हातात गुंतलेले...
आणि उगीचच परक्यासारख वागण..
कसलं हे समांतर धावणं...
नको असलेला तो दुभाजक...
ओलांडता ओलांडता.. स्वतःलाच सावरण....
जाऊ देत न कधीतरी तोल....
बघूया नक्की काय होतंय....
सावरणारा हात सापडतोय...
कि पुन्हा त्याच बाजूला ढकलले जातोय....
कसली स्पर्धा आणि कसलं काय...
मला कुठल मेडल मिळणार आहे...
इतके दिवस झाले....
आजही तुझ्या २ पावलं मागेच आहे....
एकदातरी समजवायचं होतंस ग...
मी आजही तुझं ऐकायला तयार आहे....
एक एक करत हळू हळू...
तुझा गैरसमज वाढतच गेला....
मीही कधी त्याला स्वतःहून...
पुसायचा प्रयत्नच नाही केला....
माझ्याविना नक्कीच आनंदी राहशील...
हा गोड गैरसमज... मग मीही स्वतःचा करून घेतला......
दिसत होत न डोळ्यातलं पाणी..
मग पुसायला हात का पुढ आला नाही....?
वीण दोघींनीही विणली होती...
म्हणूनच अजून तोडता आली नाही....
टोचत होता दोघीनाही तो शेवटचा कटाक्ष...
पण हात धरून थांबवायला कुणीच का पुढे झालं नाही.....
अजूनही तितकंच प्रेम या डोळ्यांत आहे....
पण तिथे तुला प्रश्न चिन्हच दिसतंय....
जरा मनापासून पहा परत फिरून...
बघ... तुला हे कितपत पटतंय.....
मोठी असूनही... तुझ्याइतकं नसलं....
तरी या वेडीला आता थोडफार तरी कळतंय....
न उलगडलेलं कोड तर कधी...
आपल्यापुढे न सुटलेला प्रश्न उभा होता...
तिकडे तुझा जीव जायचा राहिला....
आणि माझा... मी तुझ्याच पायात सोडून.. निरोप घेतला होता....
"Please Hate Me" कुणी कितीही वेळा म्हटलं....
तरी मी अजूनही इतकंच म्हणेन....
जे तू कधीच केलं नहिस... "Trust Me".... बघ जमलच तर..... :)
- शिल्पा
थोडंस नमत घेतलं कि लोक तुम्हालाच दोशी ठरवून रिकामे होतात… :)
No comments:
Post a Comment