वहायला हवं होतं…

टिंग्याच्या शाळेत जन्माष्टमी Celebration होतं आणि कृष्णासारखा टिंग्या खरच कृष्ण बनून जाणार होता… आईची खूप इच्छा होती त्याला छान नटवून पाठवायची तशी तयारीही केली होती तिने… पण अचानक आलेल्या एका महत्वाच्या कामामुळे तिला ऑफिसला लवकर जावं लागलं… मग टिंग्याला आजीनेच खूप छान नटवल आणि शाळेत पाठवलं….
पण आईने हे सगळं मिस केलं… दिवसभर तिचा जीव कावराबावरा होत होता पण का ते तिचं तिलाच कळत न्हवत… :) दिवस कसातरी ढकलला आणि सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं तिला संध्याकाळी अपोआप मिळाली… :)

खूप दिवसांनी आज…
आभाळ दाटून आलं होतं…
कधीचं साठलं होतं पाणी… 
वहायला हवं होतं…

राहून राहून सारखाच… 
आज हुंदका येत होता… 
का कुणास ठाऊक…
कंठ दाटून आला होता… 

न्हवती आली कुणाची आठवण… 
जिने जीव व्याकूळ व्हावा…
न्हवता लागला जीवघेणा ठसकाही… 
ज्याने श्वास आतल्या आत घुटमळावा… 

वाटत होतं धावत जाऊन… 
कोणालातरी मिठी मारावी… 
अश्रूंनी भरलेली घागर… 
त्याच्या ओंजळीत रिती करावी…

उभं होतं डोळ्यांत पाणी… 
आज गहिवरून आलं होतं… 
थांबवावं कि वाहू द्यावं… 
माझं मलाच कळत न्हवतं… 

कसातरी दिवस सरला… 
सांजवेळी बाळा तुझी ओढ लागली… 
प्रश्नांचा गुंता तसाच सोडून… 
थेट घरची वाट धरली… 

सगळी कालवाकालव शमली… 
तू धावत येउन मिठी मारताच… 
सगळे प्रश्न अपोआप सुटले… 
पिला तुला उराशी कवटाळताच… 

डोळ्यांत साचलेले ढग… 
क्षणात भूर पळून गेले… 
तुझ्या चिमण्या डोळ्यांत… 
आईला इंद्रधनू गवसले… 

तुझ्या कुशीत शिरून… 
पोटभर समाधान मिळालं…
का सैर भैर होत मन… 
तुला पाहिल्यावर कळालं… 

आई म्हणून घडताना… 
सुखाचे कितीतरी क्षण सुटून जातात… 
अन अशाच कधीतरी न राहवून… 
प्रत्येक आईला तिच्या भावना अनावर होतात… 

- टिंग्याची आई