लढा…

आज लग्नाचा वाढदिवस... ती भलतीच खूष होती...
संध्याकाळचा बेत ठरवत... घरातली कामं आवरत होती...
नवरा सकाळीच कामावर गेला... संध्याकाळी येणं नक्की न्हवतं...
तरीही तिचं वेड मन... सांजवेळी त्याची वाट पाहत होतं...

६ बाय ६ ची छोटीशी झोपडी... तिने झाडून-सारवून लख्ख केली...
चौकटीतल्या उंबरठ्यावर... छानशी रांगोळी रेखली...
झोपडीपण तिच्यासारखीचv छोटीशी पण टुमदार होती...
चार-चौघात सहजपणे... उठून दिसणारी होती...
तिच्यासोबत झोपडीसुद्धा... आज हलकीशी नटली होती...
जुन्याच पडद्याची झालर... तोरणासोबत लहरत होती...
साग्रसंगीत नसला तरी... तिने छान स्वैपाक रांधला होता...
अगदी पुरी-श्रीखंड शक्य न्हवत... म्हणून आवडीचा वरणभात केला होता...
मनातलं गोड हसू... ओठांवर उमटत होतं...
आज खूप दिवसांनी... तिचं मन जरा खुश होतं...
पिल्लाला सोबत घेऊन... ती त्याची वाट पाहू लागली...
मनाच्या उबदार वाळूवर... आठवणींच्या रेषा ओढू लागली...

पिल्लाला कुरवाळताना... तिचाही डोळा लागला...
देव्हाऱ्यातल्या मिणमिणत्या समईने... आज नेमका घात केला...
एक एक करत हळू हळू... संपूर्ण झोपडीने पेट घेतला...
आगीच्या आक्राळ-विक्राळ दाढांनी... तिच्या घराचा ग्रास केला...
मिटल्या डोळ्यांना धग जाणवली... शांत झोप पार उडाली...
काय घडतंय समजाण्याआधी... माय लेकराला वाचवण्या धावली...
कसंतरी बाहेर पडून... लेकरू ठीक असल्याची खात्री केली...
अन पेटत्या संसाराला वाचवायला... तिची केविलवाणी धडपड सुरु झाली...

लोक पाणी मारत होते... तर कुणी नुसतंच बघत उभं होतं... 
कसं वाचवावं आता सगळं... तिला काहीच सुचत न्हवतं...
त्यातल्याच कुणीतरी... तिच्या नवऱ्याला सांगावा धाडला...
हातपाय गळाल्यागत... तो मटकन खालीच बसला...
आयुष्यभर खस्ता खाऊन... संसार उभा केला होता...
पण या निष्ठूर आगीत... त्याचा क्षणात नास झाला होता...

सगळं काही संपलं... मगच आग शांत झाली...
प्रेमाने जपलेली एकनेक गोष्ट... राख म्हणून मागे राहिली...
डोळ्यातलं पाणीही आटून गेलं... दोघे रात्रभर तसेच बसून राहिले...
खळकन तुटलेल्या काचेसारखे... एक एक स्वप्न विस्कटले...

निशब्द बसलेली ती... अचानक निर्धाराने उभी राहिली...
राखेच्या त्या ढिगाऱ्यात... खाणाखुणा शोधू लागली...
वाचली होती 'कणा' कधीतरी... आज पुन्हा तिला आठवली...
तिची ओळ न ओळ... आज ती स्वतः होती जगली...
कंबर कसून तयार झाली... पुन्हा संसार उभा करायला...
एकल्या कारभाऱ्याचा हात होता... तिला आधार म्हणून धरायला...
अर्धवट जळलेल्या भिंतीसोबत... बऱ्याच आठवणीही खाक झाल्या...
तिला बळ द्यायलाच कि कोण जाने... देव्हाऱ्यातल्या मूर्ती तेवढ्या सलामत राहिल्या...

भस्म झालेल्या छतामधून... आशेचा प्रकाश घरभर दाटला... 
मोकळ्या आभाळाच्या छताखाली... तिने पुन्हा नवा संसार थाटला...
राखेचा ढीग बाजूला सारून... जमीन कशीतरी मोकळी झाली...
शिल्लक राहिलेल्या सांगाड्यावरची... काजळीही तिने साफ केली...
डोंगारेवढं दुःखं होतं... अलगद पदराखाली घेतलं...
पापण्यांमधलं पाणी... तिने काठावरुनच परत पाठवलं...
घरदार जळल्यानंतर शेवट नाही... तर तिने पुन्हा प्रारंभ केला...
नशिबाला दोष देऊन रडत न बसता... तिने हसत हसत लढा दिला...
 
Hats off to her spirit.....
-टिंग्याची आई 
कुणीतरी सांगितलं होतं शेवट नेहमी वेगळा आणि चांगला कर… म्हणून असा केला… :) Thanks..