हवामान झेपत नाही दोघांना… म्हणून राहिलो इथे वेगळे…
वर्षातून एखाद्वेळा… यायची मुलं सुट्टीला इकडे…
गेली २ वर्ष जमलंच नाही… बराच व्याप वाढलाय म्हणे तिकडे…
इमेल वगैरे नियमित असतो… पोरांनी खास laptop घेऊन दिलाय…
महिना झाला ट्राय करतोय… Page Not Found असा काहीतरी एरर आलाय…
आयुष्यातली बरीचशी पानं…
खरंच हरवली आहेत असं वाटतं…
शोधावीशी वाटतात पुन्हा…
तेव्हा सोबत… कुणीतरी असावंसं वाटतं…
फार अप्रूप वाटतं… जेव्हा आजी-आजोबा अशी हाक मारतात…
फारतर महिनाभरच थांबतात… त्यातच त्यांना सगळं पहायचं असतं…
आल्यादिवसापासूनच त्यांच… परतायचं प्लानिंग चालू होतं…
आजीची एखादी गोष्ट… दरवेळी अर्धवटच राहून जाते…
परतीच्या वाटेला लागलेली नात… तिला एयरपोर्टवरच विसरून जाते…
दरवेळी नवीन साईझमध्ये भेटणाऱ्या…
नातवंडाना कुशीत घ्यावंसं वाटतं…
घरासमोरचं रिकामं अंगण साद घालतं…
तेव्हा त्यात खेळणारं… कुणीतरी असावंसं वाटतं…
जे काही मनात येईल… ते सगळं घरात हजर असतं…
मागावं असं काहीच राहिलं नाही… आम्हाला हवं ते मिळतंय…
आमचं वेड मन मात्र… सारखं पोराबाळांच्या मागे पळतंय…
सगळी सुखं आहेत… अनुभवायचा प्रयत्न करतोय…
आजही हातात हात गुंतवून… दोघे आयुष्याचा प्रवास करतोय…
रोज नव्याने येणाऱ्या आजारपनांना…
दूर लोटून द्यावंसं वाटतं…
पण उठबस करताना गुढगे हटून बसतात…
तेव्हा मायेचा हात देणारं… कुणीतरी असावंसं वाटतं…
मुलं सोबत नाहीत म्हणून… अगदी थोडेसेच दुखी आहोत…
इच्छा एवढीच…
डोळ्यांत पाणी भरलेली आई… एकदाच त्यांना दिसू देत…
थकलेल्या म्हाताऱ्या बापाला बघून… काहीतरी उमजू देत…
चार दिवस पाहुणे म्हणून न्हवे… पोरांनी कायमचं घरी यावं…
वाट पाहणाऱ्या आई-बापाला… त्यांच्या हक्काचं सुख मिळावं…
आमच्या थकलेल्या पावलांना…
लेकारांनीच सावरावंसं वाटतं…
आयुष्याचा सुर्य अस्ताला जाईल…
निदान त्याक्षणी तरी… कुणीतरी आपलं जवळ असावंसं वाटतं…
No comments:
Post a Comment