आज शंभरी गाठली…

आज ब्लॉगवर १००वी पोस्ट टाकतेय… असंच काहीतरी… :) तुमच्या आशीर्वादानेच एवढा प्रवास करू शकले… माझ्या ब्लॉगच्या प्रत्येक वाचकाची मी मनापासून आभारी आहे… 
:)
 
आपल्या लाडक्या चांदोबाच्या प्रेम पत्रातून सुरुवात झाली… 
बऱ्याच विषयांना हात घालत… आज शंभरी गाठली… 
कधी सुटत जाणारी वीण सावरायचा प्रयत्न केला… 
तर कधी ओसंडून वाहणारा आनंद आवरायचा प्रयत्न करून पाहिला… :)

घातला होता बांध मी स्वतःच जाणून बुजून… 
ठेवलं होतं सगळं मनात अगदी खोलवर दाबून… 
ठाऊक न्हवतं… हे सार अडवून अडणार न्हवतं… 
कवितेचा आधार मिळताच वाहायचं थांबणार न्हवतं…
 
एका मैत्रिणीने साथ दिली म्हणून ब्लॉगची सुरुवात केली… 
थांबली होती लेखणी ती पुन्हा एकदा बोलकी झाली… 
शिल्पा आता टिंग्याची आई बनून लिहायला लागली… 
तुमच्याच आशीर्वादाने बहरतेय… ही "एक छोटीशी शब्दांजली…"

कधी ऑफिस कधी कॉलेज कधी मैत्रीची मंजुळ गाणी… 
कुणाची आत्महत्या… अन कधी दुष्काळाची कहाणी… 
कधी सांजवेळी कंठ दाटून आणणाऱ्या आठवणी… 
तर कधी कुणाच्याही नकळत डोळ्यांत उभं राहिलेलं पाणी… 

कधी खाटकाच्या पोराने डोळ्यांत पाणी आणलं… 
तर कधी शरी आणि प्रभा ने वाचणाऱ्याच मन जिंकलं… 
कधी सख्या बहिणी बनून कडकडून भेटलो… 
अन जिवाभावाच्या मैत्रिणी असून सुद्धा भांडलो… 

केला होता कधी प्रयत्न हिंदीमध्ये लिहायचा… 
मोडकं तोडकं इंग्लिश कवितेत उतरायचा… 
कुणी न सांगताच कळलं तो आपला प्रांत नाही… 
हे इंग्लिश विंग्लिश आपल्याच्यान जमणार नाही… :)

कळलंच नाही कधी या लेखणीतून… 
माझा लाडका टिंग्या बोलायला लागला… 
त्याच्यासोबतचा प्रत्येक क्षण कवितेतून… 
सगळ्या ब्लॉगभर हिंडायला लागला… 

खंत एकच… कवितांनी आज शंभरी गाठली… 
पण अजून यातली त्याने एकही नाही वाचली… 
वाटतं… कधी ना कधी तो एखादी शाबासकी देईल… 
अन त्याच दिवशी या Century चं खर चीज होईल… ( Waiting for that golden day)

होतं न्हवतं तेवढं सगळं तुमच्यासमोर मांडलंय… 
अगदी थोडसंच माझ्यापुरतं… राखूनसुद्धा ठेवलंय… 
आजवर प्रेम दिलंत… पुढेही मिळत राहील अशी आशा आहे… 
मनापासून दिलेली एखादी Comment सुद्धा पुरेशी आहे… 

Thanks To All of You for This Support and Inspiration…. Cheers.... 
- टिंग्याची आई
:)