देव करो…

हवा होता कोणाचातरी हात…
नेमकं तेव्हा निराधार सोडलंस…
तुझ्या कुशीत मनमोकळ रडायचं होतं…
त्या क्षणी आपलं असूनही परकं मानलस…

जिथे सोडायला नको होतंस…
नेमकं तिथेच एकटीला सोडलंस…
जेव्हा खरंच जवळ घ्यायला हवं होतंस…
त्यावेळीसुद्धा नको इतकं दूर लोटलंस…

विनाकारण आपल्या प्रेमाला…
नको त्या बंधनात अडकवलस…
माझ्या निरागस प्रेमाला…
दर वेळी का बर आजमावलस…?

तुझ्या मनातल्या भावनेला…
मनातच खोलवर गाडून टाकलस…
अन माझ्यासगळ्याच भावनांना…
नकळत पायदळी तुडवलस…

तुझ्या डोळ्यांत साठलेलं पाणी…
मला कधीच दाखवलं नाहीस…
माझ्या डोळ्यात उभी आसवं पुसायची…
तसदी कधीच घेतली नाहीस…

तुझ्या प्रेमाच्या चार शब्दांची वाट पाहत…
मी प्रत्येक दुखं पापण्यांच्या आड जपावं…
पण…
देव करो… चुकून जरी कधी मला हाक मारशील…
त्या हाकेला ओ द्यायला मी तुझ्या जवळ असावं…

आजही गुंफले आहेत हातात हात…
अन गुंतले आहेत श्वासांत श्वास…
सोडून देशील का हा वेडेपणा…? नाही बघवत मला…
कणाकणाने होत चाललेला आपल्या गोड नात्याचा ऱ्हास…
आजही या वेड्या मनाला लागलाय…
फक्त तुझ्याच प्रेमाचा ध्यास… 

- टिंग्याची आई