सुगरणीची कविता…

कमरेभोवती नेसलेल्या साडीत पदरासोबत…
लेखणीसुद्धा असते सतत खोवलेली…. 
किचन कट्ट्यावरच्या सगळ्या पसाऱ्यात… 
कवितांची वही देखील असते कुठेतरी लपलेली… 

पहाटेच्या मधुर चहासारखी सकाळच्यापारी… 
एखादी गोड कविता सुचून जाते… 
कवितेच्या नादात  रमलेली असताना… 
लक्ष न दिलेल्या दुधासारखी फसकन उतू जाते… 

कधी चर्र्कन बसलेल्या फोड्नीसारखी… 
एखादी जबरदस्त ओळ सुचावी… 
अन कधी अगदीच मिळमिळीत आमटीसारखी…
पूर्णच्या पूर्ण कविताच फसावी… 

अगदी पूर्ण होता होता मोडलेल्या भाकरीसारखी… 
एखादी कविता विस्कटून जाते… 
तर कधी टम फुगलेल्या भाकरीसारखीच… 
मनाला उगीचच समाधान देऊन जाते… 

मधूनच हातावर अचानक आलेली वाफ … 
डोळ्यांत टचकन पाणी आणते… 
अशीच कधीतरी एखादीच ओळ… 
जीवाला कायमचा चटका लावून जाते… 

कधी मस्त कोल्हापुरी तांबड्या-पांढऱ्या सारखी… 
एखादी कविता झणझणीत बनते… 
अन कधी पिल्लाच्या मऊ वरण-भातासारखी… 
अलगद ओठातच विरघळते… 

तिच्या नेहमीच्या स्वयंपाकाच्या गडबडीत…
एखादी सुचलेली ओळ हरवून जाते… 
तर कधी त्या कवितेच्या नादातच… 
कधी मीठ तर कधी साखरच नेमकी विसरते… 

आंबट गोड तर कधी खारट तिखट… 
कितीतरी चवींनी तिचा स्वयंपाक रंगलाय… 
सुख दु:ख अन कधी भांडण विरह… 
प्रत्येक रंग तिने आपल्या कवितेत मायेने भरलाय… 

तिने प्रेमाने रांधलेला स्वयंपाकासारखी… 
सगळ्या घराला समाधान देऊन जाते… 
संसारात गुंतलेली ही अन्नपूर्णा… 
जमेल तशी कवितेमधून सरस्वतीची सेवा करते… 

कधी जमला तर कधी फसलाय… 
आजवर प्रत्येक पदार्थ घराने गोड मानून घेतलाय… 
या सुगरणीच्या कवितेतला प्रत्येक भाव… 
तुम्ही वाचकांनीही तितक्याच चवीने चाखलाय… :)

- टिंग्याची आई
I am really thankful to all of you... :)