आज एवढंच शिकलो…

Based on a true incident with one of my IT Friend... 

बंद पडली होती कार आजच… 

म्हणून बस धरावी लागली होती… 

बरच Uncomfortable फील झालं… 

कारण बसची सवयचं आता मोडली होती…

बस stop वर उभा असताना… 

माझा स्मार्ट फोन माझी सोबत करत होता… 

कळलचं नाही कधीपासून… 

एक उमदा तरुण माझ्या बाजूला उभा होता… 

काहीच महत्वाचं करत न्हव्हतो तरी… 

attitude ने टच्च भरलेली एकच Smile दिली…

पण त्याला तेवढीच पुरेशी होती… 

न विचारताच त्याने बोलायला सुरुवात केली…

नवखाच होता नक्कीच शहरात… 

बऱ्याच गोष्टींची चौकशी करत होता…

नुकताच PassOut झालेला… 

अन आता जॉब च्या शोधात फिरत होता…

"Fresher" नावाचं लेबल… 

गळ्यात घेऊन हिंडत होता…

कोणास ठाऊक रोज उठून… 

किती कंपन्यांचे उंबरे झिजवत होता…

मीही एक IT Professional… 

So Called Sophisticated कोशात गुरफटलेला…

माझं लाईफ.. माझं Tension.. माझी Achievements… 

सगळं माझं माझं करत… माझ्यातच पूर्ण बरबटलेला…

कधी हिशोबातही न बसणारा एक रुपया… 

माझ्यासाठी कवडी मोलाचा होता…

आणि तू मात्र त्याचं रुपयासाठी… 

कंडक्टरशी जीव तोडून भांडत होता…

बरंच काही सांगत होता… 

जणू पहिल्यांदाच कुणीतरी त्याचं ऐकत होतं…

पाहत होतो स्वतःलाच मी त्याच्यात… 

भूतकाळाच एक पान पुन्हा समोर उभं ठाकलं होतं…

का धाडस केलं नाही मी… 

आपलं कार्ड किंवा मेल ID शेअर करायचं…?

विसरलोच असतो नक्कीच… 

तरीही मदतीचा हात पुढे करायचं…?

'स्व'भीमान कि 'अ'भीमान नक्की माहित नाही… 

पण क्षणात गळून गेला…

जेव्हा जाता जाता तो बिचारा… 

माझ्याकडे आशाळभूत नजरेने पाहून गेला…

आज एवढंच शिकलो…

स्वतःची जागा आता नेहमी लक्षात राहील… 

दुसर्याच्या मदतीला हात सदा सज्ज राहील…

कमवलेल्या पायी पायीचा पुरेपूर मान राखीन… 

अन अशाच एखाद्या तरुणाची नक्कीच वाट पाहीन… 

- टिंग्याची आई